หนูพยายามเข้าใจว่าอะไรทำให้เขาเมินเฉยกับเรื่องเงิน

หนูว่าหนูยังใหม่และตื่นเงินมากไปค่ะ😅

ใหม่จนยังไม่สามารถปลงได้

ว่าไอระบบนี้มันทำให้คนนิ่งนอนใจได้ขนาดนี้ ถึงเราจะตะโกนดังแค่ไหนก็ตาม~

แรกๆ ก็เหมือนจะเข้าใจเขาค่ะ แต่พอเกิดเหตุการณ์ที่เริ่มชัดขึ้นๆ

แต่คนรอบตัวหนูไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้สักคนเลย

หนักกว่านั้น เพื่อนๆหนูไม่มีใครเชื่อเลย ว่าบ้านมันคือกับดักในที่สุด

เขาพากันกู้ซื้อบ้าน รุ่นๆ หนูอายุ 23-25 เองค่ะ กู้ซื้อบ้าน กูก็ซื้อคอนโด พากันซื้อตามๆกัน โดยที่เป็นมนุษย์เงินเดือน และที่บริษัทก็มี demand ลดลงฮวบบ

และกำลังบีบพนักงานออก

สิ่งที่หนูเห็นก็คือ เขาจะอยู่ได้ยังไง ถ้าเขาผ่อนบ้านกัน ในวันที่โดนไล่ออก แต่การแนะนำของเรา เขาก็ยังยืนยันว่า เขาซื้อเพื่อจะปล่อยเช่า และขายในอนาคต

หรือคนที่ซื้อบ้านได้ปีนิดๆ กลับมีคำพูดไปในทางเดียวกันคือ " ถ้าย้อนกลับไปได้ เราไม่น่าซื้อบ้านเลย "

ฮืมมม ~ มันหดหู่จังค่ะ