ปัญหาคำว่า พอเพียง หรือ เพียงพอ นั้น

ไม่ได้สำคัญเลยว่าใครเอาไปโยงกับอะไร

คำถามคือว่า เกิดอะไรทำไมทุกคนที่ออกมาพูดถึงเอาไปโยงเข้ากับสิ่งนี้หรือสิ่งนั้น สิ่งที่เป็นหัวใจสำคัญของปัญหานี้คือการที่ระบบการศึกษาไม่เคยสอนเด็กให้มีการแสดงความเห็นหรือความคิดนอกกรอบ แต่ไปเน้นที่การท่องจำและปฎิบัติตามห้ามถามห้ามสงสัย ถ้าคิดต่างจากครูคือผิด ดังนั้นการสอนเรื่องปรัชญาพอเพียง ผู้สอนไม่ควรรีบด่วนสรุปและให้เด็กท่องตามแต่ควรให้เด็กได้แสดงความคิดเห็น หรือให้เด็กได้หัดใช้ความคิด รู้จักตีความ เพราะการตีความเชิงปรัชญานั้นทำได้หลากหลายไม่มีผิดถูก หน่วยงานรัฐหรือโรงเรียนก็ควรเลิกเสนอภาพพจน์เกี่ยวกับปรัชญาพอเพียงในเชิงการเกษตรได้แล้วเพราะมันมากพอจนคนส่วนใหญ่เกือบทั้งประเทศเข้าใจเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าเมื่อพูดถึง คำว่าพอเพียง หน้าคนแก่ๆจับปลาปลูกข้าวต้องลอยมาก่อน ข้อเสนอและวิธีแก้ปัญหาของผมคือ เมื่อคำว่า พอเพียง มัน Mass มาระดับหนึ่งแล้วให้นำเสนอปรัชญานี้ในมุมวิชาการหรืออาชีพอื่นๆในเชิงสร้างสรรค์และก้าวหน้าบ้าง เช่น การขุด Bitcoin โดยใช้ไฟฟ้าที่ผลิตได้จากพลังงานน้ำจากเขื่อน หรือ การเปลี่ยนตดวัว และ บ่อขยะมาแปลงเป็นไฟฟ้าเพื่อเอาไปใช้ขุด Bitcoin จะเห็นได้ว่าการใช้พลังงานเหลือใช้ที่ผู้ผลิตไฟฟ้าผลิตเกิน หรือ การใช้พลังงานจากแหล่งพลังงานที่คนไม่มีความการนำกลับมาวนใช้ใหม่อีกครั้งนั้นมันช่วยสร้างรายได้ให้กับชุมชนช่วยสร้างเศรษฐกิจตามหลักปรัชญาพอเพียงได้เหมือนกัน แต่มุมนี้กลับไม่มีคนเอามาโยงและไม่ค่อยมีคนเอาไปนำเสนอ นั่นเพราะเพียงว่าผู้ที่เป็นตัวแทนของจังหวัดหรือประเทศที่ประชาชนเลือกกันมานั้นมัวแต่หาเรื่องทะเลาะกันจนลืมเรื่องปากท้องของประชาชนเป็นสำคัญ เอาแต่เถียงกันและย่ำอยู่กับที่จึงไม่ได้สนใจว่าในอนาคตข้างหน้าจะมีสิ่งไหนนำมาบริหารจัดการหรือใช้ทดแทนทรัพยกรภายในประเทศที่มีข้อได้เปรียบและส่งเสริมคุณภาพชีวิตประชาชนบ้าง เมื่อแข่งขันกับเศรษฐกิจระดับโลก เมื่อคนที่บอกว่าเป็นตัวแทนของประชาชนเห็นแก่ตัวประชาชนจึงมีคำถามต่อมาว่า รัฐมีไว้ทำไม? จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะถูกประชาชนตั้งคำถาม ตั้งข้อสงสัยและขัดขืน ตราบใดที่ระบบภายในประเทศยังคงเป็นเช่นนี้คนตั้งข้อสงสัยก็จะมีมากขึ้นเรื่อยๆและสุดท้ายทุกคนจะเห็นพร้อมตรงใจกันไปเลือกพรรคหรือสิ่งที่เป็นตัวแทนที่เขาเห็นและคิดว่าจะมอบอิสระและความเป็นเสรีให้แต่กับกลายเป็นสิ่งที่จะพาประเทศไปสู่ความเป็นหายนะยิ่งกว่าเดิม.