เครื่องรางต้องสาปกับสุสานซอมบี้

#siamstr #wherostr

ณ หมู่บ้านอันเงียบสงบ เด็กหญิงวัย 8 ขวบชื่อ มินะ เป็นเด็กฉลาดและกล้าหาญ เธอชอบฟังเรื่องเล่าตำนานเก่าแก่จากคุณตา วันหนึ่ง เธอพบเครื่องรางประหลาดที่ส่องแสงสีแดงเรืองรองในห้องใต้หลังคาของบ้านคุณตา

“เครื่องรางนี้ใช้ป้องกันปีศาจ แต่มันยังเป็นกุญแจเปิดทางสู่สุสานต้องห้าม…” คุณตาพูดเสียงเคร่งขรึม

แต่แทนที่มินะจะหวาดกลัว เธอกลับรู้สึกท้าทาย คืนต่อมา เธอออกเดินทางตามแผนที่ลับที่คุณตาทิ้งไว้ มุ่งหน้าสู่สุสานร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าทึบ

ประตูสู่แดนมรณะ

เมื่อเธอเดินมาถึงประตูสุสาน มินะยกเครื่องรางขึ้น ทันใดนั้นพื้นดินสั่นสะเทือน ประตูสุสานเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นบรรยากาศขมุกขมัว กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง ซอมบี้นับสิบตัวเริ่มคลานออกมาจากหลุมศพ

มินะกำเครื่องรางแน่น มันเปล่งแสงแรงขึ้น ซอมบี้ที่เข้าใกล้เธอชะงักและเริ่มล่าถอย “ดูเหมือนพวกมันจะกลัวเครื่องรางนี้…” เธอคิด

แต่ขณะที่เธอเตรียมจะวิ่งเข้าไปข้างใน จู่ๆ เสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากเงามืด ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองเธอจากมุมหนึ่งของสุสาน

เผชิญหน้ามนุษย์หมาป่า

ร่างสูงใหญ่ขนสีดำสนิทกระโจนออกมาจากเงามืด มนุษย์หมาป่าตัวมหึมา มันมีเขี้ยวแหลมคม ดวงตาเปล่งประกายอำมหิต เสียงหายใจของมันหนักหน่วง

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ เด็กน้อย?” มันส่งเสียงต่ำและแสยะเขี้ยว

มินะกลัวจนขาแทบสั่น แต่เธอพยายามตั้งสติ “ฉันแค่ต้องการสำรวจ… ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร”

มนุษย์หมาป่าหัวเราะในลำคอ “งั้นเจ้าคงไม่รู้ว่านี่คือสุสานแห่งคำสาป… หากเจ้าเข้ามา เจ้าจะไม่มีวันได้กลับออกไปอีก”

ทางเลือกที่เสี่ยงอันตราย

มินะรู้ว่าถ้าอยู่เฉยๆ เธอจะตกเป็นเหยื่อ เธอต้องใช้ปัญญาและความกล้าหาญ เธอเงยหน้ามองมนุษย์หมาป่าแล้วพูดด้วยเสียงหนักแน่น

“แล้วทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ล่ะ? ท่านเองก็ติดอยู่เหมือนกันใช่ไหม?”

ดวงตาของมนุษย์หมาป่าหรี่ลง มันไม่ตอบแต่ดูเหมือนถูกคำถามของมินะสะกิดใจ

ไขปริศนาคำสาป

มินะนึกถึงตำนานที่คุณตาเล่า สุสานแห่งนี้ถูกสาป และมนุษย์หมาป่าก็คือ ผู้พิทักษ์ต้องสาป ที่เคยเป็นมนุษย์แต่ถูกคำสาปของสุสานขังเอาไว้

“บางทีเครื่องรางนี้อาจช่วยได้…” มินะพูดพลางยื่นเครื่องรางออกไป มันส่องแสงแรงขึ้นกว่าเดิม

ทันใดนั้น พื้นดินเริ่มสั่นอีกครั้ง ซอมบี้กรีดร้องก่อนจะสลายไป มนุษย์หมาป่ากุมศีรษะ มันคำรามอย่างเจ็บปวดก่อนร่างของมันเริ่มเปลี่ยนแปลง กลับคืนสู่ร่างมนุษย์

เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีเงิน ดวงตาคมกริบแต่เต็มไปด้วยความเศร้า

“ขอบใจเจ้ามาก ข้าถูกคำสาปมานานนับร้อยปี… ในที่สุดข้าก็เป็นอิสระ”

บทสรุปของการผจญภัย

สุสานแห่งคำสาปกลับคืนสู่ความสงบ ประตูปิดลงอย่างช้าๆ มินะและชายหนุ่มเดินออกจากป่าด้วยกัน

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน คุณตาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าคือผู้กล้าที่แท้จริง มินะ”

เธอเรียนรู้ว่า ความกล้าหาญไม่ได้แปลว่าไม่กลัว แต่หมายถึงการเผชิญหน้ากับความกลัวและใช้ปัญญาเอาชนะมัน

— จบ —