เมื่อวานลูกสาวของคุณตาเจ้าของบ้านที่ให้ผมยืมมาทำร้านแวะมาเชิญไปเป็นนักปาด เนื่องจากเค้าจะทำพิธีสู่ขวัญลูกชายที่สอบเลื่อนได้ชั้นสัญญาบัตร เมื่อไปถึงลุงๆ ที่รู้จักอยู่กันโดยพร้อมเพรียง ผมเห็นว่า มีนักปาดเยอะแล้ว จึงเปลี่ยนไปเป็นสายนักฟักแทน แรกๆ ที่ทำ เนื้อนั้นเหนียวติดมีดแล้วกระเด็นไปมา แต่เมื่อมี ผู้คุณอาผู้มากประสบการณ์มาถึง แกถามหาถุงเลือดและแบ่งเลือดที่มีลิ่มและน้ำให้ผมถ้วยหนึ่ง พร้อมกับบอกว่า เอาลิ่มเลือดผสมกับเนื้อ แล้วก็ใช้เลือดทามีด มันจะทำง่ายขึ้น พอฟักเนื้อสำหรับทำก้อยเรียบร้อย ผมก็ได้ใช้ทักษะในการซอยเนื้อไว้ทำเนื้อลวก (ซอยขวางลายเนื้อ) บรรยากาศ ของผู้เตรียมเนื้อเต็มไปด้วยเสียงสนุกสนาน แก้วและกลิ่น แอลกอฮอล์ 40 ดีกรี ลอยไปลอยมาผ่านหน้าผม ตลอดเวลา รวมถึงจานจุ๊ ตับสด อูเพี้ย ก็อยู่ใกล้ๆ

เมื่อเสร็จการเตรียมเนื้อ แล้วแม่ครัวเอาก้อยดิบมาให้เหล่าผู้จัดแจงเนื้อ ได้กินกันก่อน ลุงๆแถวนั้นค่อนข้างแปลกใจว่า ผม กินก้อยดิบเป็นด้วยหรอ ^^ (จุ๊ ตับ อูเพี้ย ผมก็นั่งกินแหละอาจจะไม่สังเกตเห็น) สิ่งที่เป็นประสบการณ์อีกอย่างหนึ่งของผมคือ วัวน้อย ที่ล้มมา กลิ่นของเนื้อนั้นแทบจะไม่มีกลิ่นสาบเหมือนตอนไปซื้อเนื้อที่เขียงเลย อาจจะเป็นเพราะความสดใหม่ ก่อนกลับผมขอกระดูกท่อนขามาไว้ ทำ Bone borth ซึ่งอาจจะดูแปลกไปจากผู้ที่มาร่วมงานที่มักจะขอเนื้อสดกลับบ้านกัน จริงๆ มีกระดูกอีกเยอะเลย ไม่รู้ว่าแกเอาทิ้งรึเปล่านะ แต่ผมก็ไม่มีที่เก็บแล้ว

#siamstr