“แล้วโลกก็หมุนช้าลง"

โลกยังคงหมุนไป

ใจกลับไม่หมุนตาม

เวลาก็ยังคงผ่านเลย

ไม่เคยหยุดรอคอย…

ผมยังจำกองไฟกองแรก ในช่วงฤดูหนาวของต้นปี พ.ศ 2555 ที่ผมก่อได้ดี เป็นช่วงเวลาที่ชีวิตของผมกำลังจะก้าวผ่านปัญหาและอุปสรรคต่างๆนาๆ เพื่อที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

ระหว่างที่ผมนั่งมองกองไฟเล่นเพลินๆ แล้วเสียงน้ำในกาต้มน้ำร้อนก็เดือดพล่านขึ้น ส่งกลิ่นมะตูมให้หอมฟุ้งไปทั่ว ปะปนกันกับกลิ่นของควันไฟ

มันไม่ได้ทำให้ผมคิดอะไรออกได้เท่าไหร่หรอกตอนนั้น

แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่า….

โลก ของ ผม ได้ หมุน ช้า ลง

ย้อนมาสู่เรื่องราวในยุคปัจจุบัน วันนี้สายฝนกระหน่ำโปรยปรายลงมาตั้งแต่ตีสี่ จวบจนรุ่งสางสายฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เพียงแต่เปลี่ยนจากสายฝนที่กระหน่ำโครมๆ มาเป็นสายฝนที่ร่วงหล่นเป็นละอองพร้อมกับม่านหมอกและความหนาวเหน็บของฤดูกาล

บรรยายกาศในวันนี้มันทำให้ผมคิดถึงอดีตซะเหลือเกิน อดีตที่ผ่านมาเร็วเหมือนโกหก อดีตที่เปรียบได้ดั่งเป็นบทเรียนแห่งชีวิต อดีตที่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ อดีตที่ทำได้แค่เพียง

เก็บไว้ในความทรงจำ

พอดึงสติที่กำลังจะหลุดลอยไปกับม่านหมอกและเสียงนกเสียงไก่ในยามเช้ากลับมาได้ เลยตัดสินใจก่อไฟผิงให้ความอบอุ่น จัดแจงหากาต้มน้ำร้อนพร้อมด้วยใบเตยที่ปลูกเองกับมือ มาต้มทำน้ำใบเตยดื่ม

นั่งมองเปลวไฟในกองไฟไปพลาง

ฟังเสียงน้ำในกาต้มน้ำร้อนเดือดไปพลาง

สูดกลิ่นหอมของน้ำต้มใบเตยไปพลาง

แล้วใจก็พร่ำเพ้อไปเรื่อยเปลื่อย

นี่ก็ผ่านมา 11 ปีแล้วสินะที่เราได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในโลกแห่งความเป็นจริง

2 ปีแห่งการรอคอยและการศึกษาหาความรู้เพื่อตกผลึกทางความคิด กับ 9 ปีแห่งการเริ่มต้นการเดินทางตามความฝัน

ถึงแม้ว่าผมจะรู้สึกว่าโลกของผมได้หมุนช้าลง แต่ช่วงเวลาดีๆในชีวิตมันช่างผ่านไปรวดเร็ว

ซะเหลือเกิน

ว่าแล้วสาดน้ำใบเตยลงคอ….

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr