คนที่บอกว่า “กินๆไปเถอะ เดี๋ยวก็ตายแล้ว”

จะกล้าพูดแบบนี้ได้ ถ้าไม่ได้คิดให้เยอะพอ ก็คงยังไม่ได้สัมผัสกับความเจ็บป่วยที่มาจากไลฟสไตล์การกิน

ความจริงบางอย่าง ถ้าไม่เจอด้วยตัวเองคงไม่มีวันเรียนรู้และเข้าใจ

ผมไม่เคยป่วยหนักแต่ได้สัมผัสกับความน่าเวทนาของโรคพวกนี้จากคนใกล้ตัว

มองจากมุมคนป่วย มันไม่มีอะไรมาแทนที่ความไม่ป่วยได้อีกแล้วในจักรวาลนี้

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

ตอนไม่ป่วย = ร่างกายคือบ้านที่ให้เราอาศัยอยู่อย่างมีอิสรภาพ

ตอนป่วย = ร่างกายคือคุกที่เต็มไปด้วยเครื่องมือที่ใช้ทรมาน อยากจะหนีก็หนีไปไหนไม่ได้ ได้แต่ภาวนาและรอคอยให้การลงทัณฑ์มันสิ้นสุดลง