ชื่อเรื่อง: "กระจกต้องห้าม" Part -1

ในโลกที่ทุกเสียงพูดต้องถูกบันทึก ทุกถ้อยคำต้องมีพยานจากรัฐ การพูดกับตัวเองคืออาชญากรรมขั้นต้นเพราะมันคือคำพูดที่รัฐไม่ได้ยินก่อนใคร

เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นฝุ่นตลบ คนเบียดเสียดหลบวุ่นวายเมื่อชายร่างผอม ขี่มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าแดชเก่าคร่ำคร่า พุ่งทะลุฝูงชนด้วยล้อหน้าที่เบี้ยวอย่างน่าเวทนา เขาหัวเราะทั้งน้ำตา ขณะที่เสียงฝีเท้าโลหะดังสม่ำเสมอจากด้านหลัง — โรโบคอป ตำรวจ AI ที่ไร้ความเหนื่อยล้า กำลังไล่ล่าเขาอย่างไร้ปรานี

ชื่อของเขาคือ “แหลม” ชายไทยธรรมดา ๆ ที่ถูกตั้งข้อหาหนัก "พูดกับตัวเองในกระจก"

ไม่ใช่กระจกธรรมดา แต่มันเป็น “กระจกของรัฐ” ซึ่งติดตั้งไมโครโฟนล่องหนไว้บันทึกทุกคำพูดที่ประชาชนกล่าวเวลาอยู่ลำพัง กระจกทุกบานในประเทศถูกแทนที่โดยกระทรวงความสงบ เพื่อ “เฝ้าระวังการบ่มเพาะความคิดผิด”

แหลมแค่สบตากับเงาตัวเองในกระจกห้องน้ำเช่าที่ทรุดโทรมเก่า แล้วเผลอพึมพำว่า

“ถ้าโลกนี้ไม่มีรัฐ...จะเงียบขนาดไหนนะ”

เสียงนั้น ถูกเก็บไว้ ส่งเข้าสู่ระบบกลางในไม่ถึง 0.5 วินาที ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นในอีก 10 วินาทีถัดมา โรโบคอป ปรากฏตัวพร้อมใบจับกุม!!!

แต่แหลมหนี!!!

ขี่รถพัง ๆ ทะลุซอกหลืบของตลาดเก่า ฝ่าด่านประชาชนที่ไม่กล้าขวางทาง AI แต่ไม่มีใครยิ้มให้ ไม่มีใครเอ่ยปากช่วย เพราะแม้แต่การถามว่า “เกิดอะไรขึ้น” ก็ถือเป็นการตั้งคำถามที่อาจไม่ปลอดภัย

แหลมไม่ได้หนีเพื่อรอด แค่หนีเพื่อได้ยินเสียงตัวเองในหัวให้มากอีกสักหน่อย

ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบ

เงียบอย่างที่เขาเคยจินตนาการ

และในที่สุด

ฝุ่นก็ปกคลุมตลาด

เสียงมอเตอร์ไซค์ดับ

และเงาโลหะก็หยุดยืนตรงหน้าร่างที่ล้มลง

“การพูดคนเดียวโดยไม่มีระบบบันทึกของรัฐร่วมรับฟัง ถือเป็นภัยต่อเสถียรภาพ”

เสียงของ AI เย็นชา ท่องตามโปรโตคอล

กระจกทุกบานในเมือง สะท้อนภาพเหตุการณ์ในวินาทีถัดไป

เตือนทุกคนว่า อย่าพูด...หากรัฐยังไม่ได้ยิน...

สร้างจากโครเรื่องที่ผมให้ Ai ช่วยแต่งให้ รอติดตามตินต่อไป...

#siamstr #siamstrog #nostr