หนึ่งในคำถามที่ผมถูกถาม

ในฐานะนักจิตวิทยามากที่สุดก็คือ

.

ในแต่ละวันที่ผมทำงาน

ผมได้มีโอกาสพูดคุยกับผู้คนมากมาย

.

โดยที่แต่ละคนก็มักจะมาพบผม

พร้อมกับความทุกข์ใจในเรื่องต่างๆ

.

บางคนทุกข์ใจในเรื่องครอบครัว

บางคนทุกข์ใจในเรื่องการทำงาน

บางคนทุกข์ใจในเรื่องความรัก

ฯลฯ

.

หลายคนสงสัยว่า

ผมไม่ “จิตตก” บ้างหรือ?

.

ผมเชื่อว่าผมไม่ใช่นักจิตวิทยา

คนเดียวที่เจอกับคำถามทำนองนี้

.

ผมเชื่อว่านักจิตวิทยาคนอื่น

ก็คงเคยเจอกับคำถามทำนองนี้

จากคนใกล้ตัวกันมาบ้างอย่างแน่นอน

.

ผมไม่แน่ใจว่าประสบการณ์การทำงาน

ของนักจิตวิทยาคนอื่นเป็นอย่างไรนะครับ

.

แต่จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมนั้น

แม้หลายคนที่มาพูดคุยกับผมจะเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

แต่ผมไม่ได้มองเห็นแค่ความทุกข์ใจของพวกเขาเท่านั้น

.

ผมยังมองเห็นความเข้มแข็งของพวกเขาด้วย

.

เพราะพวกเขาหลายคนกำลังเผชิญ

กับความทุกข์ใจที่เข้มข้นแสนสาหัส

.

แต่ถึงกระนั้น…

.

ทั้งๆที่พวกเขาสามารถเลือกที่จะ “ยอมแพ้” ได้

แต่พวกเขากลับเลือกที่จะ “ต่อสู้”

พวกเขากลับเลือกที่จะมีความหวัง

พวกเขากลับเลือกที่จะเชื่อว่าวันพรุ่งนี้

จะสามารถดีกว่าวันนี้และเมื่อวานได้

.

ผมรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาไม่ได้เลือกที่จะ “ยอมแพ้”?

.

การที่พวกเขากำลังนั่งพูดคุยอยู่กับผมนี่แหละครับ

คือ “หลักฐาน” ที่บ่งชี้ได้อย่างชัดเจนที่สุดว่า

พวกเขากำลังเลือกที่จะ “ต่อสู้” อยู่

.

นี่จึงเป็นสาเหตุสำคัญข้อหนึ่งที่ทำให้ผมไม่ได้ “จิตตก”

แม้ผมจะได้มีโอกาสพบปะกับหลายคน

ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจในแต่ละวันก็ตามครับ

#จิตวิทยา #siamstr