خاطره‌ای در ذهنم مانده است:

چند سال پیش، در جمع دوستانی از دوران دانشجویی که همگی خارج از ایران تحصیل کرده‌اند و در دسته “طبقه متوسط تحصیل کرده” قرار میگیرند، صحبت از حمایت من از دودمان پهلوی شد. واکنش همه‌شان نگاهی آمیخته به تعجب و تمسخر بود؛ با لبخندی کنایه‌آمیز میگفتند: “ما که مدتهاست از پهلوی عبور کرده‌ایم!” به آنها گفتم: “فاصله‌ی پنجاه‌ساله‌ی حاکمیت آخوندی در برابر دوهزار و پانصد سال شاهنشاهی، چیزی در حد یک عطسه است و مطمئنم روزی همگی شگفت‌زده می‌شوید وقتی بفهمید مردم خیلی وقت است که انتخاب خود را کرده‌اند.”

پهلوی ستیزی یک بیماری لاعلاج نیست؛ ریشه‌اش بیشتر در ناآگاهی تاریخی و کینه‌های به‌جامانده است؛ کینه‌هایی که گاه از این می‌آید که گاه فلان عمو یا دایی چپ‌گرا در دوران پهلوی زندانی بوده، در حالی که همان چپ‌ها و مجاهدین بعدها به دست آخوندها سلاخی شدند.

همین دوستان به ظاهر فرهیخته که امروز به هویت ایرانی مدرن خود می‌بالند، بهتر است به یاد بیاورند که آنچه امروز به عنوان فرهنگ و هنر مدرن به آن افتخار می‌کنند، حاصل تلاش‌های بی‌وقفه‌ی رضا شاه کبیر، شاه فقید ایران و شهبانو فرح پهلوی است.

امیدوارم روزی از این پیش‌فرض‌ها رها شویم و دشمن واقعی این سرزمین را درست بشناسیم؛ دشمنانی که چیزی جز سه جریان فاسد نیستند:

ملا، چپی، مجاهد.

‌پاینده ایران.

دی‌ماه ۲۵۸۵.