#siamstr

วันนี้ครบรอบ 4 ปีที่แม่ผมเสียครับ

-

สิ่งที่คิดได้ในปีที่ 4 :

" ชีวิตจบลงตรงนั้น

แต่คนที่ยังอยูู่...

ทำอะไรได้บ้าง..? "

-

ตั้งแต่แม่เสีย ผมพัฒนาตัวเองเยอะมาก

ผมไปแข่งทั้งยกน้ำหนัก

ทั้งวิชาการ อ่านหนังสือพัฒนาตัวเอง

ทำตัวเองให้ดีขึ้นหลายอย่าง

แต่...บางครั้งก็...อดน้อยใจไม่ได้

ว่าที่เราพยายามทำอยู่ตอนนี้...เราทำไปทำไม ?

ทำไป แม่ก็ไม่อยู่เห็น แม่ไม่ได้อยู่รับรู้

-

ผมอยู่กับความคิดนี้มานาน

เถียงกับตัวเองในหัว ทุกวัน

จนวันนึง

เชี่ย...กูเถียงตัวเองชนะ

-

นี่คือคำตอบที่ผมค้นพบ

-

แม่เสียไปแล้ว ผมยังคิดถึงแม่อยู่ทุกวัน

ดังนั้น... แม่ผมยังมีชีวิต อยู่ในหัวใจ

-

ถ้า ! ผมยังเป็นใจที่ไร้แรงต่อไป..

ไม่พัฒนาตัวเองขึ้นในทุกวัน

เพราะข้ออ้างว่าทำไปแม่ก็ไม่เห็น

ณ เวลานั้น

แม่ที่อยู่ในใจ...ก็จะตายเป็นครั้งที่ 2

-

เมื่อตายครั้งนี้แล้ว จะไม่มีทางกลับมาได้อีก

ทุกคำสอน ทุกความคาดหวัง ทุกสิ่งที่ฝากฝัง

จะถูกหยุดไว้ตรงนัั่นชั่วกัลป์

-

ดังนั้น !

คนที่ยังอยู่

จึงเป็นผู้กำหนด "ความเป็นความตาย" ในชีวิตที่ 2

ชีวิต...ความทรงจำ...

ที่ยังเหลือในหัวใจของคนที่ยังอยู่

-

แล้ว?

คุณจะกำหนดอย่างไรล่ะ ?

-

คำตอบคือ...

คุณทำตามสิ่งที่เขาฝากฝังไว้...

ได้ดีแค่ไหน...?

-

นั่นแหละคือสิ่งที่ผมค้นพบ...

-

ยิ่งผมใช้ชีวิต

ตามที่แม่บอก

ตามที่แม่คาดหวัง

ตามที่แม่สั่งเสียมากเท่าไหร่

ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่า

แม่มีชีวิตอยู่ในหัวใจผมมากขึ้นเท่านั้น

ผมเดินหน้าเป็นคนที่ดีขึ้นในทุกวัน

นี่เป็นสิ่งที่แม่ต้องการ

-

การทำตามความคาดหวังของคนที่ตายไปแล้ว

คือการตอกย้ำว่าเศษเสี้ยวชีวิตของเขา...

ไม่ได้ดับลงไปเสียหมด

ตราบใดที่ยังมีคนคิดถึง

ตราบใดที่ยังมีคนทำในสิ่งที่เขาต้องการ

-

เพื่อเป็นการอาลัยแด่คนที่จากไป

ไม่จำเป็นต้องสร้างอนุเสาวรีย์ใดใด

แค่....ต้อง " เป็น "

ในสิ่งที่เขาอยากให้โลกนี้มี

( Credit :Benz Arnun )

-

คนเราตายไป

เพื่อเป็นอมตะในใจของคนที่ยังอยู่

ขอบคุณครับ