Love is proof of hardship

วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ 15 ของผมพอดี บังเอิญดีเหลือเกินที่มันเกือบจะเป็นวันเดียวกับที่ซาโตชิประกาศ bitcoin white paper

ผมไม่จำเป็นต้องจำเลยว่าวันไหน ยังไงก็มีคนทั้งโลกช่วยเตือนความจำให้ แถมเป็นกิมมิคเล็กๆเอาไว้คุยกับลูกได้ด้วย

“พ่อกับแม่แต่งงานกันมานานเท่าๆกับอายุของบิทคอยนั้นแหละ” 55555

“บิทคอยแข็งแกร่งได้เพราะ POW ชีวิตรักของพ่อกับแม่ก็ POW ล้วนๆเหมือนกัน”

ผมเจอกับแฟนครั้งแรก ตอนนั้นผมอายุ 15 แฟนอายุ 13 (5555555 โคตรเด็ก ลูกสาวฉันตอนนี้ยัง 14 แล้วเลย)

มันเป็นรักแรกพบ เหมือนในหนังเลย แฟนผมเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทผม ผมเข้ากรุงเทพไปกินนอนอยู่บ้านเค้าเดือนนึงเพื่อจะเรียนพิเศษสอบเข้า ม.ปลาย

เป็นช่วงชีวิตที่ไม่มีวันลืม และจะไม่ยอมแลกด้วยอะไรทั้งสิ้น แน่นอนว่านางยังเด็ก นางไม่ได้สนใจผมหรอก มีผมที่รู้สึกเบิกบานอยู่คนเดียว

ผมกับเพื่อนต่างแยกย้ายกันไปคนละโรงเรียน เมื่อก่อนไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ เวลาเราเปลี่ยนโรงเรียนแล้วแทบไม่มีโอกาสได้ติดต่อเพื่อนเก่าเลย ยิ่งคนละจังหวัดด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึง

แต่นี่พี่เขยในอนาคตของผม ผมไม่เคยปล่อยให้ขาดการติดต่อ

เป็น 10 ปี ที่ผมโทรหามันอยู่เรื่อยๆ หวังว่าน้องสาวเค้าจะรับโทรศัพท์ซักครั้ง หรือพยามหาเรื่องเข้ากรุงเทพไปหามัน เผื่อว่าจะมีโอกาสได้เจอน้องสาวมันอีกซักครั้ง

เขื่อไหม เป็น 10 ปี ที่ผมพยามทำแต่ไม่เคยแม้แต่จะได้ยินเสียงน้องเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ตอนนี้มันคงฟังดูปัญญาอ่อน แต่เมื่อก่อนการจะเจอใครซักคนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ

วันนึงเพื่อนผมมาชวนไปขายประกัน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่ามันก็ชวนน้องมันมาทำด้วย ผมลาออกจากงานประจำทันที 55555 (ปกติถ้าใครถามว่าทำไมมาขายประกัน ผมจะตอบไปว่าอยากเรียนรู้ทักษะการขาย แต่จริงๆคือติดหญิง 55555)

ผมมีโอกาสไปทานข้าวกับแฟนผมครั้งแรก เอาแบบที่พอจะเรียกว่าออกเดทนะ ตอนผมอายุ 25 นั่นก็ 10 ปีพอดี ไม่นานเค้าก็ยอมเป็นแฟนกับผมและนี่คือ POW นี่ไม่ใช่ดวงหรือโชคชะตา

ที่บ้านเราฐานะไม่ได้ดีด้วยกันทั้งคู่ มันเป็นเรื่องใหญ่มากที่วันนึงแฟนผมท้อง ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องยากไปหมด ลำพังต่างคนต่างหาเลี้ยงตัวเองก็ลำบากแล้ว นี่กำลังจะกลายเป็นผมคนเดียวต้องเลี้ยง 3 คน ยังไม่รวมที่ต้องจัดงานแต่ง ค่าคลอดลูก(ที่ผมยังต้องยืมพี่สาวแม้จะคลอดโรงบาลรัฐแล้วก็ตาม)

ผมฝืนอยู่ที่กรุงเทพจนลูกสาวอายุ 1 ขวบ ตัดสินใจขอร้องให้แฟนไปอยู่ด้วยกันที่เมืองชล

นี่ผมกำลังขอร้องให้ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเกือบทั้งชีวิตทิ้งทุกอย่างแล้วไปวัดดวงกันที่ต่างจังหวัด

บ้านที่เมืองชลผมเล็ก เมื่อรวมแฟนกับลูกผมเข้าไปด้วยกลายเป็นอยู่กันรวม 6 คน ไม่มีความเป็นส่วนตัวใดๆทั้งสิ้น โดยเฉพาะกับแฟนผมที่แทบจะเป็นคนนอกคงต้องอึดอัดมาก จนผมไม่กล้าจะบอกว่าเข้าใจความรู้สึก ผมนับถือความเสียสละของเค้าครั้งนี้อย่างสุดหัวใจมาตลอด

ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่นางแสดงออกถึงความไม่มั่นใจในตัวผม มีทะเลาะกันอยู่เรื่อยๆตามปกติ แต่นางไม่เคยแสดงออกเลยว่านางคิดผิดที่มาอยู่กับผม แม่ว่าผมจะพาให้ลำบากมาตลอดทาง

ในเวลาที่ทะเลาะกันหนักๆ ผมชอบหยิบความรู้สึกที่ได้เจอกันใหม่ๆ เรื่องที่เค้ายอมเสียสละเพื่อครอบครัว หรือเหตุการณ์ที่เราผ่านความยากลำบากมาด้วยกันมาพิจารณา มันทำให้สุดท้ายเรายอมแพ้กับ POW ที่เราสองคนข่วยกันทำมา มันมากพอที่จะทำให้ลืมเรื่องที่ทะเลาะกันได้เลย

ทุกๆครั้งที่เราพบกับเรื่องที่มันใหญ่ มันหนัก มันทุกข์มากๆแล้วผ่านมันไปได้ด้วยกัน ผมสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่มันค่อยๆแน่นแฟ้นขึ้นทุกครั้งๆ เรารู้สึกเข้าใจกันมากขึ้นทุกครั้ง ความสัมพันธ์ที่แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆนี้ มันเป็นผลมาจาก POW มั้ย

จนทำให้ผมเข้าใจความหมายของคำว่า”ร่วมทุกข์ร่วมสุข”เป็นอย่างดี มันช่างลึกซึ้งมาก

เราคงเคยเห็นคนเอาหลักปรัชญาของการร่วมทุกข์ร่วมสุขมาใช้อยู่บ่อยๆ อย่างการรับน้องในมหาลัย มันน่าทึ่งมากที่สามารถสร้างความรักภายในชั้นปีได้อย่างรวดเร็ว แต่แน่นอนมันมีราคาที่ต้องจ่าย

อย่างการซ้อมกีฬาประเภททีม ยิ่งหนัก ยิ่งรักกัน

ทุกวันนี้กลุ่มเพื่อนอันน้อยนิดของผม ก็เป็นนักบาสเก่าด้วยกันมาทั้งนั้น