#siamstr วันสิ้นปี2024 ในไอจีไพรเวทที่ผมให้แค่คนสนิทฟอล ผมตัดสินใจโพสต์เล่าเรื่องทุกอย่าง ที่ทำให้ผมเดินทางมาถึงความรู้สึกที่ปลดล็อคพันธนาการทั่้งปวง
" ไม่ต้องการอะไร ขอแค่มีชีวิตก็พอ "
มันดูเป็นคำสั้น ๆ เป็นคำทั่วไปที่สามารถพบได้เจอในหน้าสารบัญหนังสือประเภท howto ตามซีเอ็ด
แต่มีความหมายกับผมเหลือเกิน
ประเด็นคือที่จะพูดในโพสนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับโคว้ตด้านบน
คือผมนั่ง ๆ งมๆเขียน ด้วยความรู้สึกว่า
ห่าทำไมมันมีแต่น้ำวะ -
แค่ประโยคเดียวก็พอแล้วไม่ใช่หรอ -
ทำไมกุเป็นคนเวิ่นเว้อ ? -
พลันนั้น ความทรงจำในอดีตก็ย้อนกลับมาทันที
ผมรู้จักตัวเองดี ตั้งแต่มัธยมต้น ผมเป็นคนชอบอธิบาย "ชอบเรียนรู้ศาสตร์ในการอธิบาย" มากกว่าเนื้อหาที่จะนำมาอธิบายเสียอีก
ไม่ว่าจะอธิบายติวสอนเพื่อนในเนื้อหาที่จะสอบ ในเรื่องสังคมประวัติศาสตร์ที่เพื่อนไม่เข้าใจ
ผมให้เกียรติ และรู้สึกขอบคุณมากที่เพื่อนนึกถึงผมในเวลาที่เขามีปัญหา
ผมดีใจ ที่ได้มอบขนมปังกับพวกเขา
และผมก็เจอจุดเปลี่ยน
" มึงสอนกูหน่อย คณิตบทนี้ "
ไม่ว่าผมจะทำอะไรอยู่ ณ ตอนนั้น ผมต้องหยุด และคิดในหัวทันทีว่า เพื่อนคนนี้มีความรู้พื้นเท่าไร ต้องใช้ภาษาอย่างไร เริ่มจากตรงไหน
ผมคิดที่วิธีทำขนมปังที่ดีที่สุดให้กับเขา
คิดออกแล้ว ก็ลงมือตามเคย
แต่เพื่อนคนนั้น ไม่เข้าใจ
เริ่มออกอาการ หงุดหงิด
เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่จะมีคนที่ไม่เข้าใจบ้าง ผมก็แค่ต้องถามกลับว่า เริ่ม งง ตั้งแต่ตรงไหน แล้วค่อยพากันไปต่อ
" สรุปสูตรมันเป็นแบบนี้ใช่มั้ย "
" ใช่เพื่อน แต่ถ้าโจทย์มัน...."
" เออก็แค่นี้แหละ พูดอะไรตั้งยาว "
เอ้า " แล้วจะเข้าใจแค่นี้เพื่อเอาไปสอบหรอ "
เพื่อนคนนั้นไม่ตอบอะไร เดินบิดตูดหนี
เออ แปลกดี ถ้าจะกลัวเสียเวลาขนาดนั้น ทำไมไม่ตั้งใจเรียนตั้งแต่ต้นเทอมกันนะ....
แต่ตอนนั้น ผมก็เป็นแค่เพียงเด็กมอต้น
ผมคิดว่า ผมผิด
ผมผิดที่ "เร็ว" ไม่มากพอ
ความไร้เดียงสา นำพาให้พฤติกรรมเราเปลี่ยนไป...ตามสังคม
เวลาผ่านไป ทุกครั้งที่เขียนอะไร ทุกครั้งที่อยากเล่าอะไร
ผมกลัว
กลัวว่าสิ่งที่ตัวเองพยายามมอบให้คนอื่นอย่างประณีต มันไร้ค่า
กลัวโดนเหยียบย่ำว่าพูดอะไรของมัน
กลัวจากเบื้องลึกจากใจจริง ๆ
แต่...
ผมจะไม่กลัวมันอีกแล้ว
ผมเขียนเรื่อง LDL , foodcoma , Randle cycle ลงไอจีสาธารณะ อย่างยืดๆยาวๆ
มีหลายคนที่กดหัวใจ หลายคนที่ไม่สนิทแต่กล้ารีพลายมาว่า
" เขียนดีมากเลยครับพี่ เข้าใจมากเลย "
" ขอบคุณมากนะที่เล่าให้ฟัง ไม่เคยรู้เลย"
" เอาอีกๆๆ "
หรือไม่ว่าผมจะเขียนอะไรลง Nostr
" คุณได้รับ 21 sats จาก ..... "
" ดีครับ ทำต่อไป "
จนกระทั่งบันทึกส่วนตัวในวันสิ้นปี2024 ที่กล่าวไปข้างต้น
" ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะ "
" มึงเติบโตมาได้ดีจริง ๆ "
" มึงแก้ไขปัญหาปมตัวเองได้ดีมาก และพร้อมที่จะลุกขึ้นต่อเสมอ "
อ่า....
ทำไมเราต้องเอาคำพูดไม่กี่คำจากเพื่อนวัยมัธยมต้น มาปิดบังในสิ่งที่เราต้องการมาตลอดนะ...
ทั้งที่เราเลือก ที่จะไม่มองมันเอง