มินิซีรีส์ “เสียงของสนาม” EP1 - เงียบก่อนคำ
“พูดช้าเท่าที่ความเมตตาจะพาไป เงียบเท่าที่ความไว้วางใจจะเกิดขึ้น”
บางบทสนทนาต้องการเพียงมือที่ยื่นมาจับ ไม่ใช่ไม้ชี้ที่ยื่นมานำทาง
การเว้นว่างไว้หนึ่งจังหวะ คือการเปิดโอกาสให้ความไว้วางใจได้ทันกลับมานั่งอยู่ข้างเราอีกครั้ง
ไอน้ำอุ่นจากแก้วชาในมือลอยขึ้นมาสัมผัสแก้มเบาๆ เสียงฝนที่ตกอยู่ไกลออกไปกลายเป็นทำนองพื้นหลังให้ห้องทั้งห้อง
ลมหายใจเข้า... ยาวกว่าปกติเล็กน้อย ไหลผ่านปลายจมูกเหมือนสายน้ำแรกของรุ่งอรุณ ใจที่เคยขมวดอยู่ค่อยๆ คลายตัวออก เหมือนเสื้อไหมที่ถูกปลดกระดุมเม็ดบนสุด
เราแค่ เงียบหนึ่งจังหวะ... เพื่อให้หัวใจของอีกฝ่ายมีที่ยืน ก่อนคำพูดของเราจะเดินทางไปถึง
บทสนทนาที่ดีนั้น คล้ายกับการพายเรือในคืนเดือนมืด เราอาจมองไม่เห็นฝั่งข้างหน้าได้ชัดเจนนัก แต่เราสัมผัสได้ถึงทิศทางจากแรงคลื่นที่กระทบอยู่ใต้ลำเรือ
“โทนเสียง” ของคนตรงหน้าก็คือกระแสน้ำสายนั้น บางวันมันไหลเชี่ยวด้วยความกังวล บางวันกลับนิ่งสงบจนน่าใจหาย
หากเราผลีผลามตักน้ำใส่เรือด้วยคำอธิบายหรือเหตุผลมากมาย เรือของเราจะหนักขึ้นโดยไม่จำเป็น
แต่ถ้ารู้จักวางพายลงสักครู่ รอฟังทิศทางของสายน้ำก่อน คำพูดเพียงไม่กี่คำก็อาจพาเราทั้งคู่พ้นจากแอ่งน้ำวนไปได้เอง
ความเงียบตรงนี้จึงไม่ใช่การถอย เพราะมันคือการตั้งเข็มทิศของหัวใจ เมื่อต่างคนต่างลดระดับเสียงของตัวเองลง "สนามแห่งความไว้วางใจ" ก็จะก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน เหมือนแสงเรื่อๆ ก่อนอรุณรุ่ง
และในสนามนั้นเอง ที่เราจะเริ่มเห็นรูปร่างของเรื่องราวที่แท้จริง ว่าเขาอาจไม่ได้อยากจะเอาชนะใคร แค่ไม่อยากรู้สึกว่าถูกทิ้ง
และเราเองก็ไม่ได้อยากจะแสดงความฉลาด แค่อยากจะนั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่ทำให้ใครรู้สึกเล็กลง
เมื่อนั้น...
ถ้อยคำจะเริ่มไหลมาเป็นสายธาร ไม่ใช่ก้อนหิน
ผมลองรับรู้ง่ายๆ แบบนี้นะครับ..
เมื่อครู่ที่คุณเล่า.. ผมได้ยินเสียงสั่นตอนที่พูดถึงงานชิ้นนั้น (สังเกต)
ใจผมหนักตามไปนิดหน่อย รู้สึกเป็นห่วง และอยากให้พื้นที่ตรงนี้ปลอดภัยพอสำหรับเรื่องที่ยังค้างคาใจ (ความรู้สึก/ความต้องการ)
ถ้าคุณพร้อม.. เราลองเริ่มกันใหม่ช้าๆ ดีไหมครับ เลือกแค่เรื่องเดียวที่หนักที่สุดในตอนนี้ แล้วผมจะนั่งฟังอยู่ตรงนี้จนจบ โดยยังไม่เสนอวิธีแก้ใดๆ (คำขอ) ...ให้สายน้ำในใจของคุณได้บอกเอง ว่าอยากจะพาเรือของเราไปทางไหน
Micro-Practice (1 นาที)
- วางฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนอก นับลมหายใจเข้า-ออก ช้าๆ 4-6 จังหวะ ปล่อยให้มันไหลเอื่อยเหมือนสายน้ำยามค่ำคืน
- กระซิบในใจเบาๆ ว่า “ฟังโทน... ก่อนภาษา”
- ก่อนจะตอบ ให้เว้นวรรคหนึ่งลมหายใจ แล้วอาจจะลองทวนด้วยความเข้าใจสั้นๆ ว่า “จากประโยคเมื่อครู่ ผมได้ยินว่าคุณกังวล... ไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกไหมครับ?”
บางคำพูดเกิดจากแรงกระแทก แต่บางคำก็เกิดจากแรงของความเงียบ
หากเราเชื่อใจและปล่อยให้ความเงียบได้ทำงานของมันบ้าง คำพูดถัดไปที่เอ่ยออกมา มักจะอ่อนโยนพอให้คนตรงหน้าได้กลับมาหายใจเต็มปอดอีกครั้งหนึ่ง
#ภาษาของสนาม #พูดอย่างเพื่อนร่วมทาง #FieldNotes #NVC #ฟังโทนก่อนภาษา
#JakkGoodday #Siamstr