เคยเป็นคนนอนดึกตื่นสายตั้งแต่เด็ก จนถึงวัยทำงานแรกๆเลยค่ะ ถ้าวันหยุดคือจะตื่น10-11โมงเลย สมองจะแล่นตอนกลางคืน แล้วเป็นคนชอบนอนมาก คือนอนเก่ง

ไม่ชอบเที่ยว ชอบนอนมากกว่า

สมัยเรียนก็จะทรมานหน่อยกับการต้องตื่นไปรร. เพราะเกลียดการตื่นเช้ามาก

และต้องนอน10ชม.+ถึงจะเต็มอิ่ม

จนถึงวันนึง ไปเข้าวิปัสสนากรรมฐาน

ที่วัด7วันหรือ10วันนี่แหละ

ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ครั้งนั้นตั้งใจจริง

เป็นโครงการพิเศษ รับคนตั้งใจ

ปฏิบัติแทบจะตลอดเวลาแบบทั้งวัน

ตื่นนอนตี3 แต่ละรอบจะปฏิบัติ3ชม.

เราก็เดินจงกรม1.5ชม.

แล้วนั่งกรรมฐานต่อ1.5ชม.

คนปกติทั่วไปมันจะต้องปวดขามาก

มันคือเวทนา

แต่นี่คือไม่ปวดเลย แต่โคตรง่วง

เหมือนโดนวางยาสลบ

เค้ามีให้เขียนคำถามส่งพระอจ.ก็เลยเขียนถามไป ว่าที่ปฏิบัติมาตลอดนี่

ไม่ปวดไม่เจอเวทนาอื่นเลย

เจอแต่ง่วงเท่านั้น คือง่วงแบบทรมานมาก

คิดตลอดว่าเสร็จรอบนี้จะต้องไปนอนให้ได้

แต่พอหมดเวลา ตาใสปิ๊ง ก็ไม่ได้นอน

พระอจ.ก็ช่วยตอบแนะวิธีให้

มันก็แปลกมากๆอย่างนึง

เราชนะความง่วงตอนปฏิบัติตอนนั้นได้

หลังจากนั้นก็ไม่เคยนอนตื่นสายอีกเลย

ทุกวันนี้จะนอนดึกยังไงมันก็ตื่นเช้าเอง

แบบเต็มอิ่มด้วยนะคะ แปลกดี