เรื่องเล่า เมาอ้วกหน้าโต๊ะทำงาน

เมื่อการเปลี่ยนแปลงมาถึงเปลี่ยนทีมผู้บริหาร ผมหนึ่งในเจ้าหน้าที่ที่ทำงาน ณ สถานที่แห่งนั้นก็ต้องปรับตัวตามไปด้วย วันนั้นเจ้าหน้าที่ทั้งหมดรวมทั้งผมได้มีการเปลี่ยนแปลงย้ายโต๊ะที่ทำงานกัน โดยเจ้าหน้าที่ของสำนักงานนั้น ต้องมาอยู่ภายในห้องเดียวกันทำบรรยากาศเปิด จากเดิมผมเองที่เคยประจำการอยู่คนเดียว เป็นระยะเวลานานมากกลับมานั่งโต๊ะร่วมกับท่านอื่นก็คงกระอักกระบวนยิ่งนัก

มันคงเป็นความชินในการทำงานที่ตั้งแต่ทำงานเป็นต้นมา ได้นั่งอยู่คนเดียวตลอด และไม่ได้อยู่ในกับเจ้าหน้าที่คนอื่นเลย และไม่ค่อยได้ไปยุ่งกับเพื่อนร่วมงานมากนัก ในวันนั้น หลังจากทุกคนจัดเตรียมพื้นที่ทำงานใหม่ และพอถึงเวลาเลิกงานทุกคนก็ทยอยๆกลับบ้านไปตามภาระส่วนตัวของตัวเอง ส่วนผมเองก็ออกไปคนสุดท้าย จัดโต๊ะคอม จัดสาย จัดวางเอกสาร ให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคน แต่เว้นแต่โต๊ะผมที่ยังไม่ได้ย้ายโต๊ะทำงานลงมา ภายในวันนั้น

เชี่ย วันนั้นเป็นวันที่เหนื่อยมากที่สุดไม่รู้เพราะความรู้สึกที่ว่าเปลี่ยนผู้บริหาร แนวทางการทำงาน หรือวิสัยทัศน์ นโยบายผู้บริหาร หรือ ที่ตัวผมเองต้องลงมานั่งอยู่ที่ห้องสำนักงานร่วมกับคนอื่น ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน เมื่อเวลาสามทุ่มแล้ว ผมเตรียมสถานที่ทุกอย่างคงจะเข้าที่แล้ว ก็สแกนนิ้วและก็ต้องเดินไปยังจุดจอดรถเหมือนเดิม เพราะไม่มีรถเมล์ขับมาแล้วในตอนนั้น ก็เดินคนเดียวท่ามกลางแสงไฟที่ส่องตามทางที่เดินผ่านไป

กำลังคิดว่าจะกลับบ้านเลยไหม แต่ด้วยความรู้สึกเครียดมาก เหนื่อยมาก เอาวะร้านชิวละกัน ก็ไปกินคนเดียวซึ่ง ถ้าไม่หนักมากนักก็คงกลับไปนอนบ้าน ชั่งมันไปละ ถึงร้านแล้วก็นั่งคุยกับผู้จัดการร้านที่เคยรู้จักกันในสมัยมัธยม ซึ่งก็พูดคุยตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้ค่อยเจอกันนานมากนัก ได้พูดคุยกันหลายเรื่องที่ทำให้ลืมในช่วงเวลาที่เหนื่อย ณ วันนั้นไป ซึ่งหมดไป ห้าขวด

กินไปกินไประยะเวลาผ่านไป คุยกับผู้จัดการร้านไป นี่มึงก็กินดุเหมือนกัน(ผู้จัดการพูด) ปกติกินเบียร์นีขวดหนึ่งนี่ก็ชั่วโมงหนึ่งเลยนะ นี่มึงสิบนาทีก็หมดขวดละ อ้าวเขากินกันแบบนั้นหรือวะ กูไม่รู้นี่หว่า ช่วงนั้นเป็นช่วงนั้นทำให้ลืมบรรยากาศที่ทำงานในวันนั้นไป อย่างน้อยกูก็ลืมสถานที่นั้นๆ พร้อมๆ เด็กเชียร์เบียร์ที่มาเติมให้เป็นระยะๆ และกับแกล้มอย่างเนื้อย่าง 4 ไม้ 60 และถั่ว 40 บาท

สภาพหลังหมด 5 ขวดก็มึนๆ พยายามลากตัวเองกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย อาบน้ำหลับได้แปบเดียว ไอ้ที่เนื้อย่างที่กินไปกะถั่วก็อ้วกมาทั้งหมดในรอบนั้น นอนต่อถึงเช้าเพื่อลากตัวเองไปทำงานเหมือนอย่างเคย

สภาพตอนเช้าตื่นมากินอะไรไม่ได้เลย มึนหัวหนักมากแต่ในเมื่อเรายังมีภาระงานที่ต้องรับผิดชอบอยู่เราก็ต่อไปทำงานกันต่อไป ระยะหว่างการเดินทางก็กินวิตามินซี (ขวดน้ำสีส้ม) สองขวดก็คิดว่าจะช่วยทำให้หายแฮงค์ได้บ้างแต่ไม่เลย อาการยังทรงๆ อยู่จนกระทั่งมาถึงโต๊ะทำงาน พอกำลังจะนั่งลง ไอ้ที่น้ำส้ม(วิตามินซีที่กินเข้าไป) อ้วกออกมาทั้งหมดเลย ตาตื่นขึ้นมาทันที ต้องเอาทิซซู่ใกล้ๆมาเช็ด ขอผ้าจากแม่บ้านมาเซ็ตให้กลับเป็นปกติ เหมือนเดิมแล้วทำงานกันต่อไป

ช่วงก่อนหมดเวลางานวันนั้นหัวหน้าก็มาพูดคุยกับผมเรื่องระบบการทำงานต่อไป ผมเองก็ได้พูดคุยปัญหากับเขาไป หัวหน้าเองเขาก็บอกว่า บางทีการย้ายสถานที่ทำงานมาอยู่ร่วมกับเจ้าหน้าที่ มันอาจจะดีสำหรับผมก็ได้ ซึ่งผมไม่รู้หรอกว่าอนาคตมันจะดีหรือไม่ เพียงแค่ยอมรับการเปลี่ยนแปลง และเผชิญกับมัน แต่ก็ทำให้รู้ว่าถ้าวันไหนวันหนึ่งถ้าเราไม่เหมาะกับงานนั้นจริงๆ ก็คงลาออกไปใช้ชีวิตที่อยากจะใช้ แค่ทำให้เต็มที่ก็เพียงพอแล้ว

สภาพอาการก็ทรงตัวเรี่ยๆ ตอนเย็นเลิกงานกลับมาก็หลับยาจนถึงเช้าวันนี้ และอาการก็กลับมาเป็นปกติ ท้ายสรุปก็ไม่มีอะไรมากนักเพียงแค่ เหนื่อยมากจนอยากเมาให้หายเหนื่อยก็แค่นั่นเอง