หลายคนที่มีภาวะซึมเศร้า
มักจะไม่อยากทำอะไร
.
.
.
อันที่จริง
หลายคนที่มีภาวะซึมเศร้าหนักๆ
ไม่อยากแม้แต่จะลุกออกจากเตียงด้วยซ้ำ
.
.
.
นั่นเป็นเพราะว่า
เวลาที่เรามีภาวะซึมเศร้า
เรามีแนวโน้มที่จะรู้สึก “พลังงานต่ำ”
ส่งผลให้เราไม่มี “พลังงาน” ที่จะทำอะไรทั้งสิ้น
.
.
.
ในฐานะที่ผมเป็นนักจิตวิทยา
ผมสามารถเข้าใจภาวะ “ไม่อยากทำอะไร” นี้ได้
.
.
.
แต่แม้ว่าผมจะเข้าใจ
ผมก็ยังไม่สนับสนุนการ “ไม่ทำอะไร” อยู่ดี
.
.
.
เพราะสำหรับหลายๆคน
เวลาที่พวกเขามีภาวะซึมเศร้า
พวกเขามีแนวโน้มที่จะมองว่าตัวเอง “ไร้ค่า”
.
.
.
ด้วยเหตุนี้
การ “ไม่ทำอะไร” จึงเป็นเหมือนการตอกย้ำคำว่า “ไร้ค่า” ให้ดังชัดเจนในใจมากขึ้นๆๆๆๆ
.
.
.
และยิ่งคำว่า “ไร้ค่า” ชัดเจนในใจมากขึ้นเท่าไหร่
ภาวะซึมเศร้าก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น
.
.
.
และพอภาวะซึมเศร้าทวีความรุนแรงมากขึ้น
ก็ยิ่ง “ไม่อยากทำอะไร” เข้าไปอีก!
.
.
.
กลายเป็นว่า…
เรา “ถลำลึก” เข้าไปในวังวนแห่งภาวะซึมเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
.
.
.
หนทางหนึ่งที่จะช่วยให้เราไม่ “ถลำลึก” เข้าไปในวังวนแห่งภาวะซึมเศร้ามากกว่านี้...
คือการไม่ปล่อยให้ตัวเอง “ไม่ทำอะไร”
.
.
.
หนทางหนึ่งที่จะช่วยให้เราไม่ “ถลำลึก” เข้าไปในวังวนแห่งภาวะซึมเศร้ามากกว่านี้...
คือการบังคับให้ตัวเอง “ทำอะไรสักอย่าง”
แม้เราจะ “พลังงานต่ำ” แค่ไหนก็ตาม
.
.
.
ต่อให้สิ่งที่เราลงมือทำจะเป็นสิ่ง “เล็กๆ”
แต่ “เล็กๆ” ก็ยังดีกว่า “ไม่ทำอะไร” อยู่ดีครับ
.
.
.
ฉะนั้น
ผมจึงขอเสนอว่า…
.
.
.
หากเรา “พลังงานต่ำ” เกินกว่าที่จะอาบน้ำได้
อย่างน้อย ขอให้เราได้ล้างหน้า
.
.
.
หากเรา “พลังงานต่ำ” เกินกว่าที่จะทำความสะอาดห้องนอนทั้งห้องได้
อย่างน้อย ขอให้เราได้ความสะอาดโต๊ะหนึ่งตัวในห้อง
.
.
.
หากเรา “พลังงานต่ำ” เกินกว่าที่จะเขียนรายงานทั้งหน้าได้
อย่างน้อย ขอให้เราได้เขียนสัก 1 ประโยค
.
.
.
เล่าจื๊อ (นักปราชญ์ชาวจีน) เคยกล่าวไว้ว่า
“หนทางไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นที่ก้าวแรก”
.
.
.
ผมขอเชิญชวนให้ทุกๆคนที่มีภาวะซึมเศร้า
มาเริ่มต้นก้าวเล็กๆก้าวแรก
เพื่อพาตัวเองออกจากวังวนแห่งภาวะซึมเศร้าไปด้วยกันครับ
#siamstr #จิตวิทยา