Replying to Avatar Panai Lawasut

ด้วยความตื่นเต้นและด้วยความด้นสด มันมีหลายๆเรื่องสำคัญที่ผมลืมพูดไป

การที่เราค้นพบตัวเอง และได้ใช้เวลาไปกับสิ่งที่เราอยากทำ และทำมันมากพอจนสามารถกลายเป็น value ที่คนอื่นต้องการได้ มันไม่ได้การันตีความสำเร็จหรือความร่ำรวยแต่อย่างใด

..แต่มันการันตีความสุข…

และผมเชื่ออย่างสุดใจว่าถ้าเราสามารถใช้เวลาไปกับการทำสิ่งที่มีความสุขได้ สุดท้ายสิ่งนั้นมันต้องดีแน่นอน

นี่ไม่ใช่รึ..คือสิ่งที่เราพยายามทำกันอยู่ทุกวัน การที่เราอยากร่ำรวย อยากมีเงินให้มากพอ เพื่อที่จะได้ซื้อเวลาคืนให้ตัวเอง ให้เราได้มีเวลามาทำสิ่งที่เราอยากทำ

แต่ข่าวร้ายคือเราอยู่ในระบบถูกออกแบบมาให้ทำสิ่งนี้ไม่ได้ พ่อแม่เราหลายๆคนไม่สามารถส่งต่อความ“สีเขียว”ให้รุ่นลูกๆได้ มิหนำซ้ำยังรุ่นเราๆเองยังไปดึงเอา wealth ในอนาคตของรุ่นหลานเหลนโหลนมาใช้ก่อนอีก กลายเป็นวงจรอุบาทว์ที่มองไม่เห็นปลายทาง

วงจรนี้จะหยุดได้ด้วยต้องมีคนซัก gen นึงในตระกูลที่มองเกมส์ยาวพอและกล้าหาญมากพอที่จะเสียสละส่งต่อ wealth ของเค้าไปถึงรุ่นลูกหลานได้

มันอาจหมายถึงคุณจะไม่มีโอกาสมีบ้าน รถ ได้ไปเที่ยวที่อยากไป หรืออาจหมายถึงการต้องทำงานที่คุณไม่ได้มีความสุขเท่าไหร่ไปตลอดชีวิต ถึงจะหยุดวงจรนี้ได้

และก่อนหน้านี้ ต่อให้เราคิดยาวพอ และกล้าหาญมากพอที่จะทำแบบนั้นมันก็ไม่อาจทำได้ เพราะระบบจะลงโทษคนที่พยายามสะสมความมั่งคั่ง

วันนี้พวกเรารู้จักบิทคอยกันแล้ว ผมถึงพูดได้เต็มปากว่ามันคือ“ความหวัง”ของเราจริงๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เรายังจำเป็นต้องคิดให้ยาวพอและเสียสละให้คนรุ่นหลังเพื่อจะหยุดวงจรอุบาทว์นี้อยู่ดี

การส่งต่อ wealth รวมไปถึงการส่งต่อ POW มันคือเรื่องเดียวกัน และอันที่จริงมันคือการส่งต่อเวลานั่นเอง และในทันทีที่เราสามารถส่งต่อเวลาให้ลูกเราได้ พวกเค้าจะมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่เค้าอยากทำ

และแน่นอนว่ามันจะออกมาดี และสุดท้ายมันจะเกิดเป็น value เป็นเวลากลับมามากพอจนเค้าสามารถส่งต่อให้คนรุ่นต่อๆได้อีก และจะเป็นแบบนี้ไม่รู้จบ

นั่นแปลว่าการคิดไกลและเสียสละของเราคนเดียว มันกำลังจะเป็นการ ”การันตีความสุข“ ของคนทั้งตระกูล

แล้วลองนึกถึงลูกหลานของคุณที่เค้าได้สร้าง POW กันมาตั้งแค่เด็ก วันนึงเค้าจะมีทางเลือก

- เค้าอาจจะทำสิ่งที่เค้ารัก ไม่จำเป็นต้องมีรายได้มากมาย แค่มากค่าใช้จ่ายขั้นต่ำของครอบครัวเค้า แล้วส่งผ่าน wealth ที่ได้รับมาให้หลานๆต่อไป

- เค้าอาจจะเอา POW ของเค้ามาต่อเข้ากับ POW ของคุณสำเร็จ กลายเป็นโมเดลหรือโปดักส์ใหม่ที่ยากจะหาใครที่มีสาย POW ยาวเท่า

- หรือเค้าอาจจะยอมทิ้งความชอบของตัวเอง มาทำธุรกิจต่อจากคุณ เพราะมีความมั่นคงให้เห็นอยู่แล้วก็ได้

มันมีความแตกต่างกับยุคเราตรงที่เค้าจะมีทางเลือก

ถ้าเราไม่สามารถคนหาตัวเองเจอและสร้าง POW ได้ วันนึงเราจะโดนบังคับเลือก และเชื่อเถอะว่ามันไม่เคยดีหรอก

มีข้อโต้แย้งว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถสานต่อกิจการที่บ้านได้

…ก็คุณโดนบังคับเลือกอยู่ไง…

ถ้าคุณอยู่ในสถานะนี้ มันควรเป็นคุณมั้ยที่ต้องเสียสละเพื่อคนรุ่นถัดไป

#siamstr

กราบเท้า nostr:npub1prya33fnqerq0fljwjtp77ehtu7jlsjt5ydhwveuwmqdsdm6k8esk42xcv nostr:npub1en9ma92rj4ksr64l0ed0fh9588g8mn0ht0v0m87ssx0slvgrnkasf5ws53 nostr:npub16hpaqcm8zhc6n4d79tu2mtsf9464093r4v3r7l5hq5tpsng3txesw3tu5f

nostr:npub1qd6zcgzukmydscp3eyauf2dn6xzgfsevsetrls8zrzgs5t0e4fws7re0mj และทีมงาน RS ทุกท่านงามๆ ชีวิตผม 40 กว่าปี ไม่เคยได้รับเกียรติอะไรยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ยิ่งแต่ละท่านอยู่คนละจังหวัด ยกกองมารวมกันที่ร้านผมถึงชลบุรี วันนั้นถือเป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่มันจะประทับอยู่ในใจผมตลอดไป

ต้องขออภัยในความเกร็งและตื่นเต้นเกินจริงของผมไปเยอะมาก พูดจาไม่ประติดประต่อ ติดๆขัด ถ้าไม่ได้ nostr:npub16unl8g9ucanlpfvp94sdjdv2f4mukm2ywmgrywnrfdgt98qwrrdq0qcn35 ช่วยสร้างสีสันให้บรรยากาศ และประธานซุปช่วยตัดต่อให้ คงดูไม่จืดเลยทีเดียว

ผมมีปัญหาในเรื่องการพูดในที่สาธารณะมาตลอด แม้กระทั่งเวลาประชุมรวมกะน้องๆที่ร้านผมเอง ถ้าไม่ใช่ nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85 ยืนยันว่าจะมีคนได้ประโยชน์จากประสบการณ์ของผม ผมคงจะไม่กล้าพอที่จะปรากฏตัวในคลิปนี้

และกราบขออภัยสำหรับเสียงนาฬิกาปลุกด้วย เราถ่ายทำกันที่ร้านผม มันเป็น timer เตาอบอะครับ 😅

https://youtu.be/XXko4VM97Os?si=VEdz2I8dUxRtE6cq

ก่อนจะซิ่ง ผมก็กลิ้งมาก่อน!

กว่าผมจะฝอยแบบด้นสดได้เป็น ชม. ผมก็เคยยืนไข่สั่นหน้าห้องเรียนมาก่อนเหมือนกัน

แต่ทุกการฝึกต้องการครั้งแรก และพี่ผ่านครั้งแรกของการพูดพับลิชมานักต่อนักแล้ว เพียงแต่คราวนี้มันเป็นครั้งแรกที่พี่ต้องพูดท่ามกลางความคาดหวังของตัวเองในระดับสูงเท่านั้น ในตอนนั้นพี่หวังอะไรพี่ถึงเกร็ง?

อย่างน้อยๆ พี่ก็หวังว่าจะไม่เกร็ง หวังว่าจะไม่พูดอะไรตลกๆ ออกไปใช่ไหมล่ะ?

และเพราะพี่เข้าใจคำว่า Subjective พี่จึงไม่กล้าเชื่อว่า "Value" ที่พี่มี จะถูกให้ค่าใน "Brain" ของคนอื่น

แล้วมันยังไงล่ะ?

ทำไมเราต้องไปเดาว่ามันจะออกมาดีหรือไม่ดี?

ก็เพราะมัน Subjective มันจะมีใครสักคนที่ touch กับมัน ไม่วันนี้ก็วันหน้า ไม่คนนี้ก็คนนั้น Someday, somehow ไอ้ Subjective ที่ว่านี่แหละที่ผมเชื่อมั่นและมองเห็นมัน และผมก็แค่.. ส่งต่อมันเถอะพี่ แบ่งปันมันให้กับโลก

สุดท้ายแล้ว.. เมื่อพี่ได้ก้าวข้ามความคาดหวังของตัวเองไปแล้ว พี่ก็เริ่มรู้สึกเป็นอิสระ พี่ก็เริ่มมีความสุขกับการได้ทำ "สิ่งที่มีคุณค่า" (inside-out)

กลับไปที่วรรคแรกของพี่..

เวลา การกระทำ ความสุข

ขอบคุณมากครับพี่ 🫡🙏

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

No replies yet.