เวลาที่เราทำงานบางอย่าง (เช่น การเขียนบทความนี้) มันปกติมากเลยครับที่เราจะอยากทำมันให้ออกมาดีๆ

.

แต่ถ้าเราอยากจะทำมันให้ออกมาดี เราก็ต้อง “ออกแรง” กับมันเยอะ (ไม่ว่าจะเป็นแรงกายหรือแรงความคิดก็ตาม)

.

แต่มันจะเป็นไปได้ไหมที่เราจะทำมันให้ออกมาดีได้โดยที่ไม่ต้อง “ออกแรง” กับมันเยอะ?

.

เป็นไปได้ครับ

.

นักจิตวิทยา Alice Boyes (เจ้าของหนังสือ Stress-Free Productivity: A Personalized Toolkit to Become Your Most Efficient and Creative Self) บอกว่า…

.

สมองของเรามีการทำงานอยู่ 2 แบบด้วยกัน การทำงานแบบที่เรา “รู้ตัว” และการทำงานแบบที่เรา “ไม่รู้ตัว”

.

ยกตัวอย่างเช่น

.

ในขณะที่ผมกำลังนั่งเขียนบทความนี้อยู่ สมองของผมกำลังทำงานแบบที่ผม “รู้ตัว”

.

อย่างไรก็ตาม เวลาที่ผมพักจากการเขียนบทความนี้และไปเล่นกับแมว สมองของผมก็จะยังคงขบคิดเรื่องบทความนี้อยู่เช่นกัน (แต่เป็นการขบคิดโดยที่ผม “ไม่รู้ตัว”)

.

ฉะนั้น หลังจากที่ผมเล่นกับแมวเสร็จ และกลับมานั่งเขียนบทความนี้ต่อ ผมจะพบว่าผมสามารถเขียนบทความนี้ได้ไหลลื่นมากขึ้น

.

เป็นต้น

.

เวลาที่พวกเราหลายคนทำงาน เรามักจะใช้ประโยชน์จากการทำงานของสมองแบบ “รู้ตัว” แต่เรามักจะไม่ค่อยได้ใช้ประโยชน์จากการทำงานของสมองแบบ “ไม่รู้ตัว”

.

ตัวอย่างหนึ่งของการทำงานโดยไม่ค่อยใช้ประโยชน์จากการทำงานของสมองแบบ “ไม่รู้ตัว” คือการนั่งทำงานชิ้นหนึ่งไปยาวๆๆๆๆๆๆ (จนกระทั่งทำมันเสร็จ)

.

การทำแบบนี้อาจจะทำให้เรา “ได้งาน” ก็จริง แต่เราจะต้อง “ออกแรง” กับมันเยอะ

.

ยิ่งไปกว่านั้น หากเทียบกันแล้ว การทำงานแบบ “รู้ตัว” มักจะ “คิดภาพใหญ่” ได้ไม่ดีเท่ากับการทำงานแบบ “ไม่รู้ตัว”

.

ดังนั้น หากเราใช้ประโยชน์จากการทำงานของสมองแบบ “รู้ตัว” เพียงอย่างเดียว นอกจากเราจะต้อง “ออกแรง” เยอะขึ้นแล้ว คุณภาพของงานที่เราทำก็มีแนวโน้มที่จะลดลงอีกด้วย!

.

นี่จึงเหตุผลที่ทำให้หลายคนเสนอว่า เวลาที่เราทำงานบางอย่าง เราไม่ควร “ยิงยาว” รวดเดียว แต่เราควรจะจดจ่ออยู่กับงานชิ้นนั้นสักระยะ (เช่น 20-90 นาที) จากนั้น เราควรจะพักเบรกจากงานชิ้นนั้นสักหน่อย และค่อยกลับมาทำงานชิ้นนั้นต่ออีกที

.

เพราะการทำแบบนี้จะช่วยให้เราได้ใช้ประโยชน์จากทั้งการทำงานของสมองแบบ “รู้ตัว” (ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงที่เรากำลังนั่งทำงานดังกล่าว) และ “ไม่รู้ตัว” (ซึ่งเกิดขึ้นในช่วงที่เรากำลังพักเบรก) นั่นเองครับ

#จิตวิทยา #siamstr