ความเงียบ.. ช่วยเยียวยาได้มากกว่าความโดดเดี่ยว

วันนี้พรุนอย่างจะพูดถึงเส้นบางๆระหว่างการเงียบค่ะ ในบางครั้งเรารู้สึกว่าการเงียบ คือ ตวามเหงาและโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งผู้คนที่จะช่วยเยียวยาเราในวันที่รู้สึกถึงความทุกข์ใจ

แต่อีกฟากฝั่ง ความเงียบ คือ ความสงบที่เราอาจหาได้ยากจากที่ไหน.. วันทั้งวันพบเจอผู้คน พบเจอข้อมูลข่าวสารมากมายเข้ามาในสมอง สำหรับคนที่เซ้นสิทีฟ ความวุ่นวาย มากมายโดยผู้คนกลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่า

การเงียบๆ ไม่ต้องพูดกับใคร ไม่ต้องคิดอะไร แค่นั่งเงียบๆ หายใจลึกๆแบบสุดปอด เป็นการพักผ่อนที่ดีรองจากการนอนหลับ การนอนโดยไม่ได้ปลดเปลื้องซึ่งข้อมูลต่างๆ ส่งผลต่อคุณภาพการนอน ตั้งแต่การนอนหลับลงยาก กระทั่งหลับไปแล้วยังฝันถึงความเครียดต่างๆที่เราพบเจอ หรือเก็บกดไว้ในหัวใจ

เพราะเราหนีความจริงไม่ได้.. ความเครียดจึงไม่หนีออกจากเราไปหากเราไม่หยุด เงียบ แล้วทำความเข้าใจกับมัน

ระบบสายตาของเราเป็นอย่างไร ระบบการหายใจเป็นอย่างไร ประสาทการรับรู้ร้อน เย็น เจ็บปวด หิว ง่วง สามารถรับรู้ได้ง่ายขึ้นเมื่อเราอยู่กับตัวเองเงียบๆ

ถามว่าจะรู้ไปทำไมน่ะเหรอ?

รู้เพื่อตอบสนองความต้องการพื้นฐานของร่างกาย กระทั่งรู้ไปยังจิตวิญญาณของตนเองว่า เราต้องการอะไรกันแน่ แท้จริงแล้วอะไร "จำเป็น" สำหรับเรากันแน่

ของพวกนี้เป็นสิ่งที่วัยก่อน 18 ปีไม่เคยจะเข้าใจ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่า ทำไมต้องมานั่งสมาธิ กราวดิ่ง นู่นนั่นนี่.. ตอนเด็กมีพลังชีวิต พลังฟื้นฟูเยอะมากนะ มากจนใช้ไปซะเต็มกราฟ

เล่นเกม กินขนม นอนดึก สารพัดอย่างจนคนที่โตกว่าบอกว่า เดี๋ยวหลัง 25 เอ็งรู้และโดนเอาคืนแน่

กว่าจะรู้ก็สมพรปากเขาแหละ หลัง 25 จริง หลังการอยู่ท่ามกลางคนมากมายที่มากกว่าคนในบ้าน ญาติพี่น้อง อยากจะบอกให้ทุกคนหยุดพูด แต่ก็ทำไม่ได้

พลังแห่งการเงียบและหยุด มันวิเศษกว่าที่ตอนเด็กคิดไว้มาก ยินดีที่ได้พบมุมมองใหม่เกี่ยวกับความเงียบ ยินดีที่ได้มีเวลา เลิกรับรู้ข่าวสาร เรื่องราวที่เกี่ยวบ้าง ไม่เกี่ยวบ้างกับตัวเอง

รู้เยอะมันก็ดี... แต่บางครั้งไม่ต้องรู้อะไรก็ดีเหมือนกัน

วัวไม่ขยับดีค่ะ ทุกคน 🙏ขอให้พานพบแต่เสียงทำจำเป็นต้องรับฟัง ข้อมูลที่ควรรู้ ไม่รู้ก็โง่ รู้มากก็บ้า

#siamstr