ก่อนวาดรูปนี้เสร็จ ผมก็นึกไปถึงเห็นการณ์เมื่อผมยังเด็กๆ

ผมใช้ช่วงชีวิตมัธยมไปกับ “ชมรมดูนกและอนุรักษ์ธรรมชาติ” ประมาณ 5 ปี โดยมี อ.สง่า จันทร์ดำ และ อ.เกรียงศักดิ์ ตรีฤกษ์ฤทธิ์ เป็นผู้ดูแล

ในทุกๆปีพวกเราจะมี trip ออกไปค้างคืนดูนกตามป่าร่วมกับกลุ่มดูนกอื่นๆ สถานที่ที่พวกเราไปกันบ่อยที่สุด คือบริเวณรอบๆอ่างเก็บน้ำบางพระ ถึงมันจะไม่ได้อุดมสมบูรณ์เท่าป่าใหญ่ แต่มันก็สามารถสร้างความอบอุ่นให้แก่วัยเด็กของเราได้

จะมีกิจกรรมนึงที่เรียกว่า การแข่งดูนก

กฎมีอยู่ว่า

ให้แบ่งกลุ่ม3คน

ถ้า2คนในกลุ่มยืนยันว่าเห็นนกชนิดนั้นๆ ถือว่าเห็น

สามารถเขียนชื่อลงไปได้ แล้วสุดท้ายมาดูกันว่ากลุ่มใครได้ชนิดนกมากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ

ก่อนเริ่มแข่งผมระแคะระคายมากว่าจะมีใครโกงการแข่งขันหรือป่าว หรือว่าทีมของเราเองจะฮั้วกันเองรึปล่าว

ทันใดนั้นเอง..ผู้ใหญ่ของแต่ละกลุ่มก็มาร่วมอธิบายกฎกติกาโดยละเอียดให้ฟังอีกทีว่า

การแข่งขันครั้งนี้ขอให้ตอบตามความเป็นจริง ถ้าไม่แน่ใจว่าใช่นกชนิดนั้นๆไหม ให้เชื่อว่าไม่ใช่ไว้ก่อน

ให้สนใจและคุยในกลุ่มของตัวเองให้มากๆ ส่วนเรื่องผู้ชนะไม่ใช่สิ่งสำคัญในการแข่งนี้(ที่จริงคำพูดอาจไม่ตรงมากนักมันนานมาแล้ว แต่เนื้อหาประมาณนี้ครับ)

ผมไม่แน่ใจเรื่องของกลุ่มอื่นมากนัก แต่กลุ่ม3คนที่คละกันในทุกๆปีของตัวผม เราคุยและเถียงกันสนุกมาก โดยเราจะอิงข้อมูลจากหนังสือ a guide to the birds of thailand เป็นหลัก(หนังสือจะมีรูปนกให้ดูพร้อมชี้จุดเด่นไว้สัก4-5จุด เช่น ตูดแดง มีหงอน แก้มขาว บลาๆ)

และทุกครั้งผมไม่เคยสนใจชัยชนะของการแข่งขันเลย ผมสนใจแค่ว่ามีนกที่เราไม่ได้เห็นแล้วกลุ่มอื่นเจอบ้างไหม ถ้ามีเราจะเข้าไปถามถึงข้อมูลจากเค้า นกทำอะไรอยู่ ร้องยังไง อยู่นานไหม บลาๆ

แน่นอนว่าการกระทำทั้งหมดผมไม่ได้คิดเอง มันเกิดจากกลุ่มผู้ใหญ่ที่ทำกริยาดีๆเหล่านี้ให้ผมดู (พวกผู้ใหญ่ก็จะมีทีมของเค้าด้วย) พวกผู้ใหญ่จะกระจายตัวไปคุยกับกลุ่มของเด็กๆและชื่นชมในการช่างสังเกตุของพวกเราเสมอๆ

ในตอนนั้นนกที่ผมได้เจอตามธรรมชาติและประทับใจสุดๆมีอยู่ 2 ชนิด คือ นกกก(สายพันธ์นกเงือก) และ นกออก

หลังจากวันนั้นประมาณ 23 ปี ผมก็ได้เจอ นกกกตามธรรมชาติอีกครั้ง

มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของผมแล้วก็ไม่รู้ที่ได้เจอกับมัน

แต่..มันเป็นครั้งแรกที่ลูกสาวผม ได้เจอกับนกกก จบครับ^^

#siamstr