ก็... ฤดูฝนอ่านะ #Siamstr

Taxi : หนูร้อนมั้ย? พอดีข้างหน้ามันหนาว ป้าเลยหรี่แอร์

ผม : อ่า ไม่ร้อนครับ ข้างนอกฝนมันตกด้วย

Taxi : ถ้าร้อนบอกป้านะ ป้าจะเร่งแอร์ให้

ผม : ครับ :)

Taxi : หนู... ป้าขออนุญาตเปิดนิยายฟังหน่อยนะ?

ผม : ได้เลยครับ เปิดฟังตามสบายเลยนะครับ :)

เสียงของการพากย์บรรยาย การพูดคุยกันของตัวละครภายในนิยาย กำลังคลอไปกับเสียงฝนที่กระหน่ำลงมา แสงไฟท้ายสีแดง สลับกับแสงสีส้มของไฟเลี้ยว กำลังเคลื่อนตัวกันไปอย่างช้า ๆ

พวกเราออกจากจุดที่รับส่งคน เมื่อห่างออกมาจากตรงนั้นสักพัก ผมสังเกตุเห็นตัวเลขบนมิเตอร์ค่าโดยสารที่ยังคงไม่ขยับออกจากราคา 35 บาท ที่เป็นราคาเริ่มต้นของค่าโดยสาร

"แน่ ๆ ... ไม่ได้เอารถไปปรับมิเตอร์มาแน่ ๆ"

ผม : ป้าครับ...ผมขอถามอะไรหน่อยสิ รถนี่ได้เอามิเตอร์ไปปรับมายังอ่าครับ

Taxi : มันคืออะไรหรอ

ผมงงเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้ "ทำไมคนขับรถแท็กซี่ถึงไม่รู้เรื่องนี้"

ผม : คือ รู้สึกจะเป็นเมื่อต้นปี เขามีการให้เอารถแท็กซี่ไปปรับมิเตอร์ค่าโดยสารนะครับ

Taxi : ป้าเช่ารถเขาขับหน่ะ เจ้าของอู่เขาหน้าจะทำแล้วนะ

ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ ได้แค่นึกสงสัยถึงวิธีการทำธุรกิจอู่เช่ารถแท็กซี่ "จะมีประโยชน์อะไรกับการไม่ยอมเอารถไปปรับมิเตอร์ เจ้าของอู่ยังไงก็ได้ค่าเช้ารถอยู่แล้วเมื่อหมดเวลาวิ่งรถตามสัญญาเช่ารายวัน 700 - 1000 บาท หรือถ้ารถใหม่ ๆ ค่าเช่าอาจจะแพงกว่านี้" มันเป็นข้อมูลที่ผมเคยได้คุยกับพี่คนขับแท็กซี่คนอื่น ๆ

ผมได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่เป็นอย่างที่ผมคิด "ถ้าหากจะหาวิธีสักอย่าง ให้พวกที่เช่ารถขับไม่มีวันเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่น? ก็ทำให้พวกเขาไม่มีวันรวยขึ้นจากอาชีพที่เขากำลังทำอยู่ ด้วยการเช่ารถออกไปวิ่งแล้วยังขาดทุนยังไงละ" ความคิดในหัวผมที่โคตรจะสารเลวผุดขึ้นมา "ผมหวังว่ามันจะไม่เป็นอย่างนั้น แล้วถ้ามันจริงละ? ถ้าหากว่าเงินจะต้องมาก่อนสิ่งอื่น พวกเขาจะสนอะไรนอกจากตัวเงินที่เขาเห็นว่าเขาได้รับ"

เราเคยเห็นโลกที่ใช้วิธีการแบบนี้มาแล้วในระบบที่ใหญ่กว่านี้ผ่านเรื่องราวของ IMF, Central Bank แล้วถ้ามันกำลังเกิดขึ้นในระบบเล็ก ๆ นี้ด้วยเหมือนกันละ?

"ถ้าเราเป็นเพียงกบที่กำลังถูกใครบางคนต้มในหม้อ เรา ที่เป็นกบด้วยกันเองก็กำลังแล่เนื้อเถือหนังกบตัวอื่น ๆ เพียงเพื่อเอาแค่ตัวเองรอดไปอย่างนั้น?"

ผมอาจจะคิดมากไปก็ได้ เรื่องราวจริง ๆ ที่ผมไม่มีวันรู้ คำถามที่ผมไม่กล้าจะถามป้าคนขับแท็กซี่ต่อ เราไม่สามารถที่จะรับผิดชอบได้ไหวถ้าหากจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นกับคน ๆ หนึ่ง เพียงเพราะคำพูดของเราที่ไม่ได้รู้เรื่องนี้ดีพอ ป้าคนขับแท็กซี่ยังคงดูมีความสุขอยู่กับนิยายที่ถูกเปิดฟังระหว่างทางที่เราเดินทางกันมา ผมที่กำลังจะถึงจุดที่จะต้องลงไปจากรถ

Taxi : 151 บาท นะหนู

"ผมจำราคาเวลาขึ้นรถคันอื่น ๆ ได้ ถึงแม้จะเป็นในช่วงที่ไม่มีรถติด ราคาค่าโดยสารมันจะอยู่ที่ประมาณ 170 บาท"

ผม : ผมให้ป้า 200 นะครับ ไม่ต้องทอนผมนะ

Taxi : โอ้ย ขอบคุณมาก ๆ เลยนะ

ผม : ไม่เป็นไรครับ ฝนตกแบบนี้มันหารถกลับยาก ถือว่าช่วย ๆ กันนะครับ

ในวันที่ฝนโปรย ใครหลาย ๆ คนคงกำลังเดินทางกลับจากการทำงานอันแสนเหน็ดเหนื่อย เราบ่นกันว่าฝนตกนั้นอีกแล้วถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่เพียงเรื่องของฤดูกาล อาจจะเป็นวิถีชีวิตของเราเองที่ไม่ยอมปรับตามฤดูกาลที่เปลี่ยนไป

และในเวลาแบบนี้ยังคงมีใครบางคน ที่คอยทำหน้าที่ขับรถ เพื่อรับส่งพวกเราให้กลับถึงบ้าน

GN Nostr, ขอให้ความอ่อนล้าจงมะลายไปในความฝัน