วันนี้จะเล่าถึง

อ.มนิพร หรือ อ.โบว์

.

ต้องเท้าความการเริ่มต้นชีวิต อ.พิเศษ

ผมนิดนึง ถึงจะเห็นภาพรวม

ตอนนั้นเพื่อนผม อ.อัด (ชด)

หลังจากจบที่ศิลปากร ก็มาเรียนโท

และเริ่มต้นสอนที่ สถ. ธรรมศาสตร์

และชวนผมมาช่วยสอนรุ่น 1 ในปี 2011

.

ปีแรกยังไม่เจอ อ.โบว์

มาเจอในอีกปีสองปีถัดมา

ตอนนั้นชดบอกแนะนำผมว่า

น้องคนนี้ ชื่อ อ.โบว์

เป็นรุ่นน้องเราสามปี

พร้อมกระซิบบอกผมมา 1 ประโยค

ผมจำวินาทีแรกไม่ได้หรอก

ว่าพูดอะไรกันหรือ

คุยอะไรกันแต่จำมวลรวมของความรู้สึก

ได้ว่า “น้องโบว์แม่งคือเด็กผู้หญิง

ที่เรียนสถาปัตย์ในอุดมคติ”

แปลว่า มีความตลก พยายามเล่นมุก

แต่งตัวแบบเด็กถาปัดเจนวาย

ที่มาเป็นอาจารย์

มีความกวนในบทสนทนา

และมีความจริงใจในแววตา

.

เราร่วมสอนกันครั้งแรกแบบจริง ๆ

คือวิชาวัสดุและการก่อสร้าง ฯ

ก็คือเรียนเขียนแบบด้วยมือ ต่อโมเดลไม้

และก็เรียนวัสดุก่อสร้างแหล่ะครับ

แล้ววิชานี้เนี่ย ถ้าคุณรู้จักเด็กสถาปัตย์

ศิลปากรจะพบว่า เราถูกฝึกมาอย่าง

หนักหน่วง อ.ให้เกรดโหดมาก

ตกเป็นตก เรียนซัมเมอร์กันว่าเล่น

F กันค่อนห้อง

ซึ่งไม่ขอกล่าวในรายละเอียด

เกี่ยวกับความโหดที่เจอละกัน

เอาเป็นว่าถ้าจบมาได้

ก็นับว่าผ่านนรกขุมที่ลึกที่สุด

ของการเรียนที่วังท่าพระมาแล้ว

จึงอย่าแปลกใจ ที่ถ้าไปคณะสถาปัตย์

ที่ไหนจะเห็นเด็กศิลปากรสอน Con.

(ชื่อย่อของวิชานี้)

ตอนนั้น อ.โบว์ เป็นผู้ดูแลรายวิชา

ของรุ่น 3 เลยชักชวนผมมาช่วยดูนักศึกษา

การเรียนการสอนก็เป็นไปตาม

ที่มันควรจะเป็น ตามหลักสูตร

แต่สิ่งที่ประทับใจ อ.โบว์คือ

มีความทุ่มเทในการสอนมาก

วิชานี้นศ.ต้องส่งโมเดลที่ต่อจากไม้

และแบบก่อสร้างที่เขียนด้วยมือ

เด็กหลายสิบคน แบบคนละเป็นสิบแผ่น

ต้องมาไล่ดูทีละจุด อ.โบว์ทุ่มเทตรวจทุกแผ่น

และทุกรอยต่อของโมเดล

ตรวจข้อสอบหนา ๆ ได้อย่างเยี่ยมยอด

มีคลาสสอนก่อฉาบ ก็เตรียมของมาอย่างดี

อุปกรณ์สอนที่ผมนึก ๆ ได้

ก็โทรบอก อ.โบว์ วันไปสอนก็มีวางไว้

ตรงโต๊ะแล้ว จำได้ดีถึงอุปกรณ์

สอนเรื่องหลังคาปั้นหยา

อ.โบว์ ประกอบขึ้นมาเอง

ด้วยอุปกรณ์ในบ้าน

อย่างกับแม็คกายเวอร์

ครับ น้องโบว์เธอเป็นเด็กสถาปัตย์

โดยเนื้อแท้เลยทีเดียว

.

พักเที่ยงเรามักจะรวมแก๊งอาจารย์

ไปกินข้าวกัน ใต้คณะมั่ง

เดินไปคณะข้าง ๆ มั่ง และจบ

ด้วยกาแฟและขนมเพื่อความอิ่มใจ

อ.โบว์สามารถล้วงกับข้าวในจาน

ของสมาชิกไปกินได้หน้าตาเฉย

(นับว่าไม่สนิทกันคงมีตบตี)

และนางก็เอาไปเคี้ยวอย่างอร่อย

จนผมรู้สึกว่าบางทีน้องอาจจะหิวจริง ๆ

หลัง ๆ ผมก็เลยสั่งกับข้าวแยกมา

แต่การกระทำบางอย่างมันไม่มีเหตุผล

มันเกิดจากสภาวะอารมณ์

ใช่ครับ

นางยังคงสอยไข่ดาว

ในจานผมไปได้อย่าง

ไม่สะเทือนใจใด ๆ

.

อ.โบว์ เป็นคนที่มีน้ำใจดี

หน้าตาน่ารัก และเป็นมิตร

ไม่แปลกที่ อ.จะมีแฟนคนนึง

ที่จะมาทักทายที่ห้องพักอาจารย์

ตอนเที่ยง ๆ เพราะแฟนแกก็

เป็นอาจารย์สอนอยู่ที่นั่น

.

วันนึง อ.โบว์ก็มาเชิญให้ไปงานแต่งงาน

ที่มี Theme เป็น Star wars + Star trek

+ Dr.who แน่นอนว่า

เด็กราชบุรีอย่างผมไม่รู้จัก

Dr. Who แน่ ๆ

และทั้งงานมีแต่งเข้า theme มา

สองคนถ้วน คือ ผม กับ พี่เจ้าบ่าว

ตอนเดินไปตักข้าว

บางทีก็เขิน ๆ บ้างที่มี Lightsaber

เหน็บไว้ที่เอว

.

หลังจากนั้น

ทั้งสองคนก็มีลูกที่น่ารัก 2 คน

ผมดีใจกับหลานทั้ง 2 คนมาก

ที่ได้พ่อแม่ ที่มีคุณภาพ

และจิตใจดีขนาดนี้

.

จากเรื่องราวที่ผมพบเจอ

และรับรู้มาบ้าง

โบว์ทำทุกอย่างให้ครอบครัว

อุปสรรคและความยากลำบาก

ไม่สามารถลบรอยยิ้มเธอได้

แม้ตอนพูดและกดคอมไปด้วย

ผมจะเห็นแววตา

อันเหนื่อยล้าของเธอก็ตาม

ซึ่งงานใหญ่ที่ผ่านมา อ.โบว์และสามี

ทำงานด้วยความตั้งใจจริง ๆ

ถ้าทุกคนรู้สึกว่ามันดี

ผมบอกเลยว่ามันโคตรดี

เพราะมันผ่านความตั้งใจ

และความปรารถนาดีจากสองคนนี้

และทีมงานจริง ๆ

.

วันที่ชดกระซิบผม

ชดบอกว่า

“ถ้ามึงจะมีแฟนซักคน

ควรหาให้ได้อย่างน้องโบว์”

ใช่ครับ อ.สามีน้องโบว์คนนั้น

โชคดีมากที่ได้ภรรยาที่ดีขนาดนี้

และเป็นแม่ที่ดีมากจริง ๆ

.

ส่วนอาจารย์คนนั้น

ไว้ผมจะมาเล่าให้ฟังละกัน

คนที่ปรากฏตัวมาตอนเที่ยง

แล้วผมก็ทิ้งน้องโบว์ไปกับเขา

นั่งเม้าท์เรื่องเกม สเต็ก

และรองเท้าวิ่ง

ชายคนเดียวกันกับที่

ห้อย Flash drive สีขาวมา

แล้วบอกว่าเก็บอะไรบางอย่าง

ไว้ในนั้นได้นั่นแหล่ะครับ

.

#Siamstr