เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กมีงานอดิเรกชอบ สะสมพลาสเตอร์ยา ต้องมีทุกแบบทุกสี แบบผ้า แบบกันน้ำ ลายต่างๆจากหลายๆร้าน เพราะเราและคนรอบตัวชอบมีบาดแผล.. แต่แก่มาก็เลิกทิ้งหมด อะไรก็เป็นของสิ้นเปลืองไร้สาระ กระทั่งนี่แหละ ทำงานหนักเพื่อตัวเอง

ไม่มีใครที่จริงใจมากพอจะสร้างอนาคตร่วมกัน.. รักตัวเองมาก เคยเห็นตัวเองนอนสั่น ร้องไห้ตัวโยนปานจะขาดใจ หน้าตาบวมเหมือนโดนรุมตี แต่ไม่มีแม้ใครสักคนจะได้ยินเสียงร้องไห้ สุดแสนจะหดหู่ ไม่เคยเห็นใครน่าสงสาร น่ากอดปลอบโยนขนาดนั้น

ได้แต่งงว่า ทำไมไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรับรู้ หรือแม้แต่รับรู้ พวกเขามองผ่านไปได้ยังไง ใจแข็งทอดทิ้งเด็กผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลือได้ยังไง.. ตอนนี้ไม่งงแล้วล่ะ เข้าใจทุกคน เข้าใจทุกอย่าง ไม่โทษใครเลย

แค่กลับมาขำมากกว่าที่งานอดิเรกตอนนี้ดันกลายเป็น กระปุกวิตามินจำนวนมาก เพิ่มขึ้นทุกวัน เพื่อประคองตัวเองให้มีชีวิตรอดต่อไป

ทำงานหนักมากๆ เครียดมากๆจนไม่ว่างแม้แต่จะขอเวลาเพื่อตัวเองได้พัก ขออาหารที่ดีพอเพื่อตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่ทรหด แต่ไม่ทุกข์ทรมานเท่าเมื่อก่อน

ถึงคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก.. อดทนเอาไว้นะ ฟ้าหลังฝนต้องมีอยู่จริง อย่าย่อท้อที่จะสู้กับชีวิต คิดว่าคือคำสาป มันก็คือคำสาป คิดว่ามันคือ บททดสอบ มันก็แค่ถึงเวลาต้องสอบ เหมือนตอนกลางภาค ปลายภาคนั่นแหละ

เข้าระบบทาสมาเป็นสิบๆปี ตอนนี้จะยังเป็นทาสทุนนิยมอยู่ก็ไม่เป็นไรนะ ลำบากก็ไม่ได้ลำบากคนเดียวหรอก มีคนลำบากไม่ต่างกันอีกมากมาย แค่เขาอาจไม่ได้เอาความทุกข์มาพ่นให้เรารับรู้เฉยๆ

มีกำลังใจเข้าไว้นะ.. สู้ๆนะ ทั้งตัวเองและใครสักคนที่หลงมาอ่าน