มีคนเคยถามผมว่า… สังคมเล็ก ๆ อย่าง Siamstr มันเกิดขึ้นได้ยังไง?

ผมก็หัวเราะออกมาก่อนเลย เพราะถ้าให้พูดจริง ๆ มันไม่มีสูตรสำเร็จหรอกครับ เพราะพวกเราไม่ได้เริ่มจากการวางแผนใหญ่โต ไม่มีระบบ ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีตัวชี้วัดใดๆ เลย

สิ่งที่เรามี… ก็แค่ #วงสนทนาเล็กๆ

ที่ใครอยากจะเล่าอะไรก็เล่า ใครอยากฟังก็นั่งฟังไป

บางทีเรื่องที่เล่าก็ไม่ได้มีสาระอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่กลับทำให้เรายิ้มออกมาได้ง่ายกว่าบทความยาวเป็นหน้า ๆ เสียอีก

ตรงนั้นแหละ… ที่มันกลายเป็นวัฒนธรรมของเรา

ความเป็นมนุษย์ที่ไม่ต้องแต่งหน้า ไม่ต้องจัดไฟ

เล่าเรื่องเล็ก ๆ ง่าย ๆ แบบไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนกดไลก์กี่คน

ผมเลยอยากชวนสนุกๆ (แบบไม่ชวน) ว่า

พรุ่งนี้ เราลองกลับมา #โน้ตสวัสดีตอนเช้า กันหน่อยไหมครับ

ใครอยากพิมพ์แค่คำว่า #อรุณสวัสดิ์ หรือจะ #GM ก็ได้ ใครอยากแปะรูปกาแฟดำขม ๆ หรือรูปหมาที่นั่งมองฟ้าก็ได้ ฯลฯ

เอาแบบจอยๆ ของแต่ละคนเองเลย

แล้วเราลองสัญญาว่า… จะตอบโน้ตเพื่อนให้ได้มากที่สุด

ไม่ต้องมี Sats ไม่ต้องมีสูตรลับอะไรทั้งนั้น

หรือจะไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้

แค่ติดแฮชแท็ก #Siamstr

แล้วลองปล่อยให้หัวใจเราขยับเข้าใกล้กันอีกนิด

เหมือนเมื่อก่อน ที่มันเคยเป็น…

และใครจะรู้… บางทีบ้านหลังนี้อาจกลับมามีเสียงหัวเราะอีกครั้งก็ได้

ปล. การตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่า… มีใครบางคนรอทักทายเราอยู่ มีรอยยิ้มเล็ก ๆ ถูกส่งมาพร้อมแสงยามเช้า มีความปรารถนาดีของเพื่อนหลายคนเดินทางมาถึงหน้าฟีด

มันอาจดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษนัก

แต่ในวันที่เราไม่ได้รับมันอีกแล้ว เราจะรู้ทันทีว่า…

รอยยิ้มธรรมดาเหล่านั้น เคยเป็นพลังบวกให้เราได้มากแค่ไหน 🧡💜 😉