เงาดำแห่งบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน
#siamstr #wherostr
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในภาคอีสาน มีบ้านร้างอยู่ท้ายหมู่บ้านที่ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้ แม้แต่ตอนกลางวัน เด็กๆ ถูกสั่งห้ามเล่นแถวนั้น ส่วนผู้ใหญ่ก็เลี่ยงเส้นทางนี้เมื่อถึงยามค่ำคืน บ้านหลังนั้นมีเรื่องเล่าสืบทอดกันมาว่า ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่อยู่ของครอบครัวหนึ่งซึ่งต้องคำสาป
บ้านที่เต็มไปด้วยเงา
คนเฒ่าคนแก่เล่าว่า เมื่อราวร้อยปีที่แล้ว ครอบครัวหนึ่งได้ย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น พ่อแม่และลูกชายวัย 10 ขวบใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข จนกระทั่งคืนหนึ่ง ลูกชายเกิดหายตัวไปอย่างลึกลับ แม้จะค้นหาทั้งหมู่บ้านก็ไม่พบร่องรอยของเด็กน้อยเลย หลังจากนั้นไม่นาน ผู้เป็นพ่อก็เสียชีวิตอย่างปริศนา ทิ้งให้แม่ต้องอยู่เพียงลำพัง
หญิงชราที่อาศัยอยู่ในบ้านเริ่มเปลี่ยนไป นางมักนั่งมองออกไปทางหน้าต่าง พึมพำถ้อยคำประหลาดที่ไม่มีใครเข้าใจ บางคืนชาวบ้านที่เดินผ่านได้ยินเสียงหัวเราะแหบพร่า และบางครั้งก็เป็นเสียงสะอื้นที่ดังมาจากในบ้าน
คืนหนึ่ง นางหายตัวไปโดยไม่มีใครพบเห็นอีกเลย ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา บ้านหลังนั้นก็ถูกทิ้งร้างไป และมีเสียงลือเสียงเล่าขานว่า หากใครเดินผ่านไปตอนกลางคืน จะเห็นเงาดำของหญิงชราในชุดขาดรุ่งริ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองออกมาอย่างไร้อารมณ์
เด็กชายผู้ท้าทายคำสาป
เวลาผ่านไปหลายสิบปี จนกระทั่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่อ “ไอ้เขียว” ซึ่งเป็นเด็กจอมซนแห่งหมู่บ้าน ได้ยินเรื่องเล่าของบ้านร้างท้ายหมู่บ้าน เขาไม่เชื่อและท้าพิสูจน์ด้วยการเข้าไปในบ้านตอนกลางคืน
คืนนั้น แสงจันทร์ซีดเซียวส่องให้เห็นตัวบ้านเก่าโทรม ไอ้เขียวเดินเข้าไปพร้อมกับตะเกียงในมือ ข้างในบ้านเต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม เงาสลัวของเฟอร์นิเจอร์เก่าทำให้บรรยากาศน่าขนลุก
ขณะที่เขากำลังสำรวจอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากชั้นบน ร่างของหญิงชราผมยาวรุงรัง ค่อยๆ ก้าวลงมาช้าๆ ใบหน้าของนางซีดขาว ดวงตาว่างเปล่า และที่น่ากลัวที่สุด…คือรอยยิ้มที่กว้างเกินกว่าปกติ
ไอ้เขียวตัวสั่น หัวใจเต้นรัว เขารีบวิ่งไปที่ประตู แต่ประตูปิดล็อกเองอย่างไร้เหตุผล ลมเย็นยะเยือกพัดวูบมา เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นรอบตัวเขา
“เข้ามาหาแม่สิลูก…กลับมาอยู่กับแม่นะ”
เสียงแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหู ไอ้เขียวหันไปช้าๆ และเห็นใบหน้าของหญิงชราอยู่ห่างเพียงคืบ ดวงตาดำสนิทของนางจ้องลึกเข้ามาในวิญญาณของเขา
ไอ้เขียวกรีดร้องสุดเสียง…
คำสาปที่ไม่มีวันจบสิ้น
รุ่งเช้า ชาวบ้านพบร่างของไอ้เขียวนอนหมดสติอยู่หน้าบ้านร้าง นัยน์ตาของเขาเบิกโพลงและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลย และหากใครเดินผ่านบ้านร้างท้ายหมู่บ้านในคืนเดือนมืด…
อาจจะได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงชราแว่วมา พร้อมกับเสียงเด็กชายร้องไห้…