ฟ้าหลังฝนเพียงห้าราตรีกาล

จั๊กจั่นเรไรแม่หม้ายลองไน

เกี้ยวพาส่งเสียงระงมครวญ

เริ่งระบำฉ่ำรักกลางเวหา

ต้นไม้น้อยใหญ่เรือนหมื่น

ที่บ่มเพาะด้วยดวงใจแห่งรัก

ผลิใบอ่อนระรื่นตาเมื่อต้องสายลม

โบยสบัดอ่อนช้อยปานสาวงาม

กรีดนิ้วฟ้อนรำกลางไพรเถื่อน

ลำนำเสียงแห่งความอุดมสมบูรณ์

ประจักษ์พยานแห่งการตรากตรำ

งานหนักของเราใกล้สิ้นสุดลงเต็มที

ธรรมชาติเริ่มทำหน้าที่ธรรมชาติ

อีกเพียงไม่กี่ราตรีกาล

ต้นไม้บางต้นจะอายุครบ 10 ปี

10 ปีแห่งการเริ่มต้นสร้างสวนป่าวนเกษตร

10 ปีแห่งการตรากตรำกำศึกหามร่ำหามค่ำ

10 ปีแห่งการกระทำเพื่อจะไม่ต้องกระทำ

10 ปีแห่งการสร้างสรรค์งานศิลปะชั้นสูง

10 ปีแห่งการยอมมีชีวิตในแบบที่คนส่วนใหญ่

ไม่อยากจะมีกัน เพื่อที่จะได้มีชีวิตในแบบที่คนส่วนใหญ่ ไม่อาจจะมีได้ในอนาคต

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสง

แต่ชอบแสดงกล้ามดาก

#siamstr

กระทำในสิ่งที่ควรกระทำ

กระทำเพื่อไม่ต้องกระทำ