หลายคนยึดคติของ “นักสู้” ในการใช้ชีวิต

.

กล่าวคือ ไม่ว่าพวกเขาตั้งใจจะทำอะไร

พวกเขาจะไม่ล้มเลิกหรือยอมแพ้เด็ดขาด

.

ถ้าพวกเขาล้มเลิกหรือยอมแพ้

นั่นเท่ากับว่าพวกเขาล้มเหลว

.

คติของ “นักสู้” นี้มีข้อดีในแง่ที่

ช่วยให้พวกเขามีความมุ่งมั่นเวลาทำสิ่งต่างๆ

.

อย่างไรก็ตาม มันก็มีเส้นบางๆกั้นอยู่

ระหว่างคำว่า “มุ่งมั่น” กับคำว่า “หัวดื้อ”

.

แต่อะไรกันเล่าที่จะแยก “มุ่งมั่น” ออกจาก “หัวดื้อ” ได้?

.

หลายคนบอกว่า สิ่งหนึ่งที่เป็นความแตกต่าง

ระหว่างคนที่ “มุ่งมั่น” กับคนที่ “หัวดื้อ” ก็คือ…

.

คนที่ “หัวดื้อ” จะไม่ยอมเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ส่วนคนที่ “มุ่งมั่น”

จะเปิดรับการเปลี่ยนแปลงตามความเหมาะสม

.

ยกตัวอย่างเช่น

.

ถ้าเราเป็นผู้ชายตัวสูง 170 เซนติเมตร

และเราอยากเป็นนักมวยแชมป์โลกรุ่น heavyweight

.

หากเรายังอายุไม่เยอะ

การที่เราตั้งใจกับเป้าหมายนี้

มันอาจจะสะท้อนถึงความ “มุ่งมั่น” ของเรา

.

อย่างไรก็ตาม หากเราอายุเยอะจนส่วนสูง

ไม่เพิ่มไปมากกว่า 170 เซนติเมตรแล้ว

แต่เรายังคงจดจ่อกับเป้าหมายนี้อยู่

นี่อาจจะเป็นความ “หัวดื้อ” มากกว่า “มุ่งมั่น”

.

เพราะโดยทั่วไป

ส่วนสูงของนักมวยรุ่น heavyweight

จะอยู่แถวๆ 190+ เซนติเมตรกันทั้งสิ้น

.

เป็นต้น

.

อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ

การเปิดรับความเปลี่ยนแปลง

ตามความเหมาะสมมันมีปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง

.

ปัญหานั้นก็คือ

หลายครั้ง เราไม่รู้จริงๆว่า

“ความเหมาะสม” นี้มันคืออะไร

.

อย่างกรณีของตัวอย่างนักมวยในข้างต้น

Tommy Burns ได้คว้าแชมป์โลกรุ่น heavyweight ในปี 1906

(และป้องกันแชมป์ของตัวเองไม่ต่ำกว่า 10 ครั้ง)

ทั้งๆที่เจ้าตัวมีส่วนสูงเพียงแค่ 170 เซนติเมตรเท่านั้น!

.

พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ

หาก Burns ยึดตาม “ความเหมาะสม” ที่ผมกล่าวไว้ก่อนหน้านี้

Burns ก็จะไม่มีวันได้เป็นแชมป์โลก heavyweight

เพราะ Burns จะตัดสินใจไม่ไล่ล่าแชมป์นั้นตั้งแต่แรก

.

ด้วยเหตุนี้ ในทางปฏิบัติ

ใครก็ตามที่ “มุ่งมั่น” ย่อมเผชิญกับความเสี่ยง

ที่ตัวเองจะกลายเป็นคน “หัวดื้อ” ได้เสมอ

#จิตวิทยา #siamstr