สุสานแห่งรัตติกาล #siamstr #wherostr

คืนหนึ่งที่มืดมิดและเงียบงัน ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยเมฆหนาทึบ ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้เก่าแก่จนเกิดเสียงหวีดหวิว เอลลี เด็กหญิงวัย 10 ขวบ กำลังยืนอยู่หน้าประตูเหล็กเก่าของสุสานร้างที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไป

มีตำนานเล่าว่า… ในคืนจันทร์ดับ วิญญาณโครงกระดูกและแวมไพร์จะออกมาหาเหยื่อที่หลงเข้ามา แต่เอลลีไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ นางต้องการพิสูจน์ว่าสุสานนี้ไม่มีอะไรน่ากลัว

แต่ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าไป… ประตูเหล็กปิดลงเองดังปัง!

เงามืดและเสียงกระซิบ

เอลลีสะดุ้ง นางพยายามผลักประตู แต่มันล็อกแน่น นางหันกลับไปมองสุสานที่เต็มไปด้วยป้ายหลุมศพหักพังและหมอกสีขาวลอยเอื่อย ๆ

"กลับไปซะ..."

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นรอบตัว นางหันไปมอง แต่กลับไม่เห็นใคร

ทันใดนั้น! มือโครงกระดูกข้างหนึ่งพุ่งขึ้นจากพื้น จับเข้าที่ข้อเท้านาง เอลลีร้องลั่น รีบสะบัดตัวออกและถอยหลัง ก่อนจะเห็น… โครงกระดูกตัวหนึ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นจากดิน!

ทางลับใต้ดิน

เอลลีถอยหลังจนสะดุดแผ่นหินแตก นางล้มลงกับพื้น และพบว่ามีช่องเปิดเป็นอุโมงค์ลับอยู่ใต้สุสาน

"ข้า…ข้าต้องลงไป" นางพึมพำอย่างลังเล แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น โครงกระดูกหลายตัวกำลังเดินเข้ามา!

นางไม่มีทางเลือก จึงกระโดดลงไปในอุโมงค์ลึกลับ

เผชิญหน้ากับแวมไพร์

ภายในอุโมงค์มีแสงไฟริบหรี่จากคบไฟบนผนัง พื้นดินเย็นและชื้น นางเดินลึกเข้าไปจนพบกับโถงหินขนาดใหญ่ กลางห้องมีโลงศพสีดำตั้งอยู่

ทันใดนั้น ฝาโลงศพเปิดออกเอง… เงาสูงใหญ่ก้าวออกมา

ชายในชุดดำ ดวงตาแดงก่ำ ฟันเขี้ยวแหลมคม—แวมไพร์!

"เจ้ากล้ามากที่เข้ามาถึงที่นี่ มนุษย์ตัวน้อย..."

เอลลีตัวสั่น นางหันหลังจะวิ่งหนี แต่ประตูหินปิดลงเอง แวมไพร์ก้าวเข้ามาใกล้ นางพยายามตั้งสติและสังเกตไปรอบ ๆ

บนผนังมีอักษรโบราณสลักไว้ นางเพ่งมองและพบว่า... มันเป็นคาถาผนึกแวมไพร์!

การต่อสู้ครั้งสุดท้าย

เอลลีรีบอ่านคาถาออกเสียง ขณะที่แวมไพร์พุ่งเข้ามาหานาง ลมเย็นยะเยือกพัดแรงขึ้น หมอกสีดำลอยวนรอบห้อง

"ไม่นะ! เจ้ากำลังทำอะไร!?" แวมไพร์คำราม

เอลลีไม่หยุด นางท่องคาถาต่อไปจนแสงสีทองสว่างวาบออกมาจากผนัง โลงศพดำสั่นสะเทือน แล้วเกิดแรงดูดมหาศาล

แวมไพร์ถูกดูดกลับเข้าไปในโลง! ฝาโลงปิดลงดังปัง! และตราผนึกเรืองแสงขึ้นมา

สุสานกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

กลับสู่โลกภายนอก

เอลลีนั่งหอบหายใจ นางมองไปรอบ ๆ และพบว่าทางออกเปิดขึ้นมา นางรีบวิ่งขึ้นจากอุโมงค์ และพบว่าประตูสุสานที่ปิดตาย… เปิดออกเอง

นางก้าวออกมา และทันใดนั้น แสงอาทิตย์แรกของเช้าวันใหม่ก็ส่องลงมา สุสานที่เคยมืดมนดูเหมือนจะกลับเป็นสถานที่เงียบสงบอีกครั้ง

เอลลียิ้มออกมา นางรู้แล้วว่า… ตำนานเป็นเรื่องจริง แต่นางก็สามารถเอาชนะความมืดนั้นได้

และจากวันนั้น ไม่มีใครได้ยินเรื่องแวมไพร์แห่งสุสานรัตติกาลอีกเลย

จบบริบูรณ์