วันนี้พึ่งลง IG กับธีม ลงรูปชีวิตม.ปลาย แล้วก็มีรูปโก๋แก่ ขึ้นมา เมื่อเกือบ 9 ปีที่แล้วและรูปสมัยกีฬาสีเมื่อ 10 ปีที่แล้ว มีคำถามสงสัยว่าตอนนั้นเราคิดอะไรอยู่ แลเวตอนนั้นเราเรียนรู้อะไรบ้าง

พอนั่งเลื่อนๆดู ตอนนั้นเราพูดถึงเรื่องเกม เกม เกม ในหัวมีแต่เกม ไม่มีเรื่องอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน

ตัดมาที่โก๋แก๋ มันทำให้ คิดได้ว่า 9 ปีแล้วหรอกับรูปนั้น…

ช่วงที่เรารู้สึก Poppular ที่สุดในชีวิตวัยรุ่นและมหาลัยคือช่วงเริ่มเข้าปีหนึ่ง เราโดดเด่น เรากล้าที่จะ express สิ่งที่เป็นแก่นแท้ๆ ความพยายาม และสิ่งเหล่านั้นค่อยๆจมดิ่งลงเรื่อยๆ กับเวลา และ ความล้มเหลวของการตัดสินใจ ในแต่ละครั้ง ซึ่งมันคือเรื่องที่ยาก เกินเมื่อมองย้อนไป มันทำให้เราต้องถามคำถามกับตัวเองว่ายอมรับได้ไหม ที่มันนำมาสู่วันนี้ จุดนี้

ซึ่งจุดที่เรายืนอยู่มันก็พอไหวนะ อาจจะไม่มั่นคง แต่มีความสุขในทุกๆวัน แต่องค์ประกอบหลายๆอย่างในตอนนี้ มันไม่เพียงพอที่จะทำให้เราเป็นเวอร์ชั่นที่ดีกว่านี้ได้เลย

คำถามอาจจะไม่ใช่ว่าจะย้อนกลับไปได้ยังไง แต่ควรคำนึงถึงอนาคต

“เราควรทำในสิ่งที่มีความหมายจริงๆ ไม่ใช่เพียงเพราะวัตถุเหมือนเมื่ออดีตเคยฝันถึง“