ชื่อเรื่อง: เจ้าหญิงแห่งความสยองขวัญ
#siamstr #wherostr
บทที่ 1: ปราสาทต้องคำสาป
ณ ดินแดนที่ถูกลืมเลือน มีปราสาทเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าทึบ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะทุกคนต่างเล่าขานถึงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดออกมาจากกำแพงหินเก่า และแสงไฟประหลาดที่ส่องออกจากหน้าต่างร้างยามค่ำคืน
ว่ากันว่า… ในปราสาทนั้นมี เจ้าหญิงโรซาเลีย หญิงสาวผู้มีผิวซีดเผือดราวศพ ดวงตาสีแดงก่ำเหมือนเปื้อนเลือด ผมยาวสยายราวกับเงามืด และริมฝีปากที่ซีดขาวราวกับไม่เคยลิ้มรสชีวิตใดเลยในโลกนี้ นางเป็นเจ้าหญิงต้องสาป ผู้ซึ่งไม่อาจออกจากปราสาทได้ และทุกค่ำคืน นางจะออกเดินไปตามทางเดินยาวในปราสาทที่เต็มไปด้วยเงามืด... มองหาใครสักคน
บทที่ 2: เสียงกระซิบในความมืด
คืนหนึ่ง เอลิอัส เด็กหนุ่มนักเดินทางผู้ไม่เชื่อเรื่องภูตผี ได้เดินทางมาถึงหน้าปราสาทต้องห้าม แม้ชาวบ้านจะเตือนเขาไม่ให้เข้าไป แต่เอลิอัสกลับหัวเราะและตัดสินใจเดินเข้าไปในปราสาทเก่า
เสียงประตูโบราณส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อเขาผลักเข้าไป ภายในปราสาทเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านหน้าต่างแตก กระจกเงาบานใหญ่ข้างบันไดสะท้อนภาพของเขาเอง... หรือบางทีอาจไม่ใช่เขา
เขาเดินไปตามโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นเหม็นอับของความตาย แต่แล้ว… เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากข้างหลัง
"เจ้ามาทำอะไรที่นี่..."
เสียงนั้นเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งเกาะกระดูก เอลิอัสหันขวับ แต่ไม่มีใครอยู่เบื้องหลังเขา
แต่เมื่อเขาหันกลับไป... ที่ปลายทางเดิน มีร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำยาวลากพื้น ยืนจ้องเขาอยู่ นางคือ เจ้าหญิงโรซาเลีย
บทที่ 3: กับดักของเจ้าหญิง
เอลิอัสรู้สึกถึงอากาศรอบตัวที่เย็นยะเยือกขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าหญิงโรซาเลียก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาสีแดงวาววับสะท้อนแสงจากโคมไฟเก่า นางเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มของนางกว้างขึ้น… กว้างเกินกว่าปกติ… จนแทบจะแตกออกเป็นสองส่วน
"เจ้ามาหาข้าเอง... หรือเจ้าถูกข้าดึงเข้ามา?"
เสียงของนางเปลี่ยนไป มันก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดิน คล้ายเสียงของหลายคนรวมกัน เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากเงามืดรอบตัวเอลิอัส ก่อนที่มือเย็นเฉียบของบางสิ่งจะคว้าข้อเท้าเขาเอาไว้!
เอลิอัสสะบัดตัววิ่งหนี เขาวิ่งขึ้นบันได แต่ทุกย่างก้าวกลับรู้สึกเหมือนจมลึกลงไปในเงามืด เขาสะดุดล้มลง และเมื่อเงยหน้าขึ้น... เจ้าหญิงโรซาเลียอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ดวงตาของนางแดงฉาน รอยยิ้มของนางกว้างขึ้นอีก นางก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเขา
"เจ้า... จะอยู่ที่นี่ตลอดไป"
บทที่ 4: คำสาปนิรันดร์
วันรุ่งขึ้น ชาวบ้านที่ผ่านปราสาทต้องห้ามสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ…
ในกระจกเงาบานใหญ่ที่โถงทางเดิน มีภาพของชายหนุ่มคนหนึ่งติดอยู่ เขาอ้าปากค้างราวกับกรีดร้อง แต่ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา
เจ้าหญิงโรซาเลียยังคงอยู่ในปราสาทของนาง... และตอนนี้ นางก็มีเพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
จบบริบูรณ์