ผมเด็กกาฬาสินธุ์ฮะ ในหลืบเลย

แต่เอาจริง... ผมรู้สึกว่ามองกลับไปแล้วมันลำบากเพราะผมกำลังเทียบกับสถานะที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่า ณ ตอนนั้นมันไม่ได้รู้สึกแย่เลยซัก ดูแฮปปี้มีความสุขด้วยซ้ำเพราะใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่ต้องเครียดอะไร

ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับตา-ยาย ลุง-น้า ลูกพี่ลูกน้อง พอมองกลับไปแล้วรู้สึกว่าความเป็นอยู่ตอนนั้นมันลำบาก แต่พอมาคิดดี ๆ ตอนนั้นมีความสุขจะตายที่ได้ใช้ชีวิตแบบนั้น

แต่พอมีสังคมเมืองกับบรรทัดฐานของสังคมเท่านั้นแหละ...

.

หรือความสุขมันควรเริ่มที่ตัวผมเองกันนะ

พูดแล้วก็อยากกินจุ๊เนื้อจิ้มแจ๋วขม ๆ อิ่มแล้วก็ง่วง ง่วงแล้วก็แค่นอนให้ยายเกาหลังให้ 😌