หลายคนเคยมีแฟนเก่าที่ perfect ที่สุดเท่าที่จะ perfect ได้

.

แต่แล้ววันหนึ่ง แฟนเก่าที่ perfect คนนั้นก็หายไปจากชีวิต ด้วยเหตุผลบางอย่าง (เช่น เราไปนอกใจเขา เขาย้ายไปอยู่ต่างประเทศเพราะต้องการเติบโตในหน้าที่การงาน)

.

แต่แม้ว่าแฟนเก่าที่ perfect คนนั้นจะหายไปแล้ว แต่หลายคนก็ยังคงนึกถึงแฟนเก่าคนนั้นอยู่เป็นระยะๆในทุกวันนี้

.

มันเป็นการนึกถึงที่เจือปนพร้อมกับความรู้สึกเสียดาย

.

เพราะพวกเขา “ฟันธง” ในใจว่า แฟนเก่าที่ perfect คนนั้นคือแฟนที่ดีที่สุดที่พวกเขาจะได้มีโอกาสคบด้วยในชีวิตนี้แล้ว

.

อย่างไรก็ตาม นักจิตวิทยา John Kim (เจ้าของ The Angry Therapist Podcast) ไม่เห็นด้วยกับมุมมองลักษณะนี้ด้วยเหตุผลอย่างน้อย 3 ประการด้วยกัน

.

ประการแรก มุมมองลักษณะนี้มีแนวโน้มที่จะเป็นการ “วาดภาพ” แฟนเก่านั้นให้ perfect เกินกว่าความเป็นจริง

.

Kim ไม่ได้กำลังบอกว่า แฟนเก่าคนนั้นคือแฟนเก่าที่แย่นะครับ อันที่จริง แฟนเก่าคนนั้นอาจจะเป็นแฟนเก่าที่ดีมากๆเลยด้วยซ้ำ

.

อย่างไรก็ตาม มันมีความแตกต่างมหาศาลระหว่าง “แฟนเก่าที่ดี (มากๆ)” กับ “แฟนเก่าที่ perfect”

.

เพราะถ้าแฟนเก่าเขา perfect สำหรับเราขนาดนั้นจริงๆ มันมีความเป็นไปได้ที่เรากับแฟนเก่าคงไม่ได้เลิกกันตั้งแต่แรกแล้ว (เช่น เราคงไม่ได้นอกใจแฟนเก่าเราตั้งแต่แรก เขาคงให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ที่มีกับเรามากกว่าโอกาสในการเติบโตในหน้าที่การงาน)

.

ประการที่สอง มุมมองลักษณะนี้มีแนวโน้มที่จะทำให้เราปิดกั้นตัวเองจากความรักครั้งใหม่ (ที่อาจจะดีกว่าความรักครั้งเก่าด้วยซ้ำ) เพราะเราดัน “ฟันธง” ในใจไปแล้วว่า เราจะไม่มีวันเจอความรักที่ดีกว่านี้อีก

.

ประการที่สาม ในกรณีที่เราเจอกับความรักครั้งใหม่ มุมมองลักษณะนี้มีแนวโน้มที่จะทำให้ความรักครั้งใหม่ของเรา “ขรุขระ” มากกว่าที่ควร

.

เพราะมุมมองลักษณะนี้สามารถทำให้เราเปรียบเทียบแฟนใหม่กับแฟนเก่า และพบว่าแฟนใหม่สู้แฟนเก่าไม่ได้สักกะอย่าง (เพราะแฟนเก่าในใจเราเขาคือคนที่ perfect เกินจริงชนิดที่ต้องเป็นเทวดาเท่านั้นถึงจะสู้ได้)

.

มันจะทำให้เราปฏิบัติกับแฟนใหม่ราวกับว่าแฟนใหม่เป็นเพียง “รางวัลปลอบใจ” ของชีวิต ซึ่งแน่นอนว่า แฟนใหม่ย่อมรู้สึกไม่พอใจที่ได้รับการปฏิบัติจากเราแบบนี้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ

#จิตวิทยา #siamstr