จริง ต่อให้โง่แค่ไหนผมว่าหายโง่ตั้งกะ 100 ปีแรก

ประเด็นคือ​ผมว่ามันไม่ใช่ความโง่ครับ​มันคือ​การdealกับโอกาส​และความทุ่มเทอะไรซักอย่างให้สำเร็จ​ ส่วนตัวผมว่า ถ้า100ปีแรกยังไม่เปลี่ยนที่เหลือผมก็ว่ายากครับ​ ผมว่ามันคือความอุทิศที่จะทำอะๆไรซักอย่างให้สำเร็จ​ ความคิด​วิสัยทัศน์​ผมว่ามันเป็นสิ่งที่จะฝังจนเป็นนิสัย​สันดาน​ ถ้าขยัน​ก็จะขยันไปตลอด​ถ้าขี้เกียจจะเปลี่ยนตัวเองมาเป็นคนขยันมีวินัยไม่ใช่เรื่องง่าย​ รวมทั้งโอกาส​ที่เปลี่ยนไปทุกๆปี​การเปลี่ยนผ่านของยุคสมัย​ ที่แค่คิดอะไรซักอย่างจนติดตลาดแล้ว​แต่อาจจะอยู่รอดในระยะยาวไม่ได้​การติดสินใจต้องเลือกอย่างดี​+โชคอีกบางส่วน​ ผมเลยคิดว่า​ คนที่ไม่ทุ่มเทมากพอจริงๆ​ หรือ​ตัดสินใจเสี่ยงอย่างเหมาะสมและโชคเข้าข้าง​แต่การมีอายุยืนยาว​ถือว่ามีข้อได้เปรียบมา​ แต่ความต่างจริงๆคือ​ เราไม่ได้มองว่า​เรามีเวลา500ปีตั้งแต่แรก​เรามองว่า​เราอยู่ในปัจจุบันกำลังทำอะไร​มีความสามารถอะไรบ้าง​จะต่อยอดอะไรได้บ้าง​แค่คิดตรงนี้ว่าต้องทุ่มเทมากแค่ไหน​คนส่วนใหญ่ก็ล้มเลิกไปแล้ว​เหมือนกับที่ คนเรามักจะ​คิดว่าอยากลองทำนู่นทำนี่​ ผ่านไปหลายปีก็ยังปล่อยให้เป็นแค่ความรู้สึกว่าอยากลอง​แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือทำสักที​ ตอนแก่ก็จะบอกว่าเสียดายที่ไม่ได้ทำ​แต่จริงๆแล้ว​มันเป็นการมองย้อนกลับว่า​ช่วงเวลานั้นเราน่าจะทำได้​ไม่ได้มองจากมุมมองของเราในปัจจุบัน​ผมเลยคิดว่า​ อะไรที่เราไม่ได้พยายามให้มันเกิดขึ้นตอนนี้​ ถ้าเราปล่อยไว้ ตัวเราในอนาคตก็คงไม่ทำขึ้นมาโดยง่าย