อันเมตตาอารีย์ที่จริงแท้

ใต้ดวงแดแพร่ขึ้นปริ่มอิ่มไฉน

ดังพุ่มพุดผุดดอกกลิ่นออกไอ

หอมอ่อนให้ใจผ่อนไม่ร้อนรน

ผึ้งพึงผินบินค้นต้นดอกหอม

เหลืองพร้อมล้อมเหล็กในไว้ใต้ขน

ดังโทสะประสูติในจิตใจคน

อย่าหลงกลกล้าใกล้เหล็กในร้าย

ผีเสื้อก็เสาะหาที่มากลิ่น

ท้ายเดือนดับลับดินสิ้นสลาย

ยามจับปีกฉีกสูญเหลือฝุ่นทราย

ทุรนทุรายไล่รักชั่วครั้งครา

แมลงมีที่ป่าตามธรรมชาติ

จะอาฆาตหวาดรักมันหนักหนา

แมลงอยู่ครู่ไปธรรมดา

ปล่อยมันร่าเราเดินผ่านสวนไป

#siamstr

#poem

#ร้อยกรอง