ยอดเยี่ยม เหลือแค่หาเมียอย่างเดียวล่ะทีนี้
GM ครับ ชาว #siamstr
วันนี้ผมได้ปลดล็อคตัวเอง 2 อย่างครับ
เรื่องที่ 1 ปลดล็อควิ่งระยะทาง 10 km : เนื่องด้วยเช้านี้มีธุระเล็กน้อยแถวๆมหาลัยสวนดุสิต ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านผมพอสมควร แต่แทนที่จะเดินทางไปด้วยรถ ก็อย่างที่หลายท่านทราบกัน ว่าช่วงเช้าๆแถวนี้มันติดบรรลัยเลยล่ะ อยู่ๆผมก็ผุดคำถามบ้าๆขึ้นมา "ตรงนั้นมันห่างจากบ้านเรากี่โลนะ" และความสนุกมันกำลังจะเริ่มขึ้น
ด้วยความหน่ายรถติด ประกอบกับพลังแห่งเนื้อ(แดง)และชีสที่กินติดต่อกันมาหลายวัน รวมกันเป็นการตัดสินใจบ้าๆ ที่เอาวะ! ลองวิ่งดู มันจะสักแค่ไหน เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นการเดินเท้าระยะขนาดนี้ครั้งแรกก็ได้เริ่มขึ้น
ในระหว่างทางด้วยความสงสัย ว่าทำไมวันนี้หมอกมันหนาจัง จึงเปิดเช็คอากาศดู...โอ้แม่เจ้า แดงเถือกเลยครับพี่น้อง แต่ยังไงได้ล่ะ ก็ตัดสินใจไปแล้ว ค่อยกลับไปล้างจมูกละกัน
การเดินทางครั้งนี้แม้ไม่ราบรื่นเท่าไหร่นักเพราะอาการเจ็บแถวช่องท้องซ้ายเล็กน้อยทำให้ออกแรงวิ่งมากไม่ได้ ผมจึงต้องวิ่งสลับเดินเป็นพักๆ เพื่ออย่างน้อยขอย่นระยะทางลงสักหน่อยก็ยังดี ผ่านทั้งซอกซอย คอยหลบรถ (และผ่าน Chit Hole) ข้ามสะพานซังฮี้ มาจนถึงที่หมาย
หลังจากทำภารกิจสำเร็จ ก็ขอถือโอกาสแวะเยี่ยมเยียน โรงเรียนเก่าสักหน่อย ซึ่งอยู่ในตัวมหาลัยสวนดุสิตพอดี มันเป็นความรู้สึกคิดถึง เป็นความทรงจำแสนสุขที่มีกับกลุ่มเพื่อนในวัยประถม และความรู้สึกขอบคุณสำหรับอะไรหลายๆอย่างที่โรงเรียนนี้ได้มอบให้ เป็นทักษะ ประสบการณ์ที่หาไม่ไที่ไหน(ทักษะประสบการณ์หลายอย่างที่ได้จากประถม ก็มีส่วนหล่อหลอมผมในทุกวันนี้เช่นกัน)
ระหว่างทางที่เข้ามาในมหาลัยผมพลันนึกถึงสิ่งที่ยังค้างคาไว้ซึ่งนั่นคือเรื่องที่ 2
เมื่อช่วงปลายปีที่แล้ว หลังจากผมได้สัมผัสโปรโตคอลแห่งสานสัมพันธ์ของพี่แจ๊ค nostr:npub1mqcwu7muxz3kfvfyfdme47a579t8x0lm3jrjx5yxuf4sknnpe43q7rnz85 จนเกิดเป็น #Korat101 #East101 และกำลังจะให้กำเนิด #North101 ขึ้น
คุณค่าที่ได้ระบอย่างเต็มอิ่มนั้น มันทำให้ผมเกิดคำถามว่า "ในเมื่อมันทรงคุณค่าขนาดนี้ ทำไมมันจะเหิดขึ้นกับที่อื่นบ้างไม่ได้" ผมจึงตัดสินใจที่จะรวบรวมกลุ่มเพื่อนทั้งมัธยม และประถม ให้มา meet-up กันอีกครั้งหนึ่ง
สำหรับเพื่อนๆมัธยมไม่ยากนัก เพราะพวกเขาได้เริ่มไปหลายครั้งแล้ว (มีครั้งนึงที่ผมไปแล้วกลับมาอัดสภายาส้มต่อนั่นแหละครับ) แต่สำหรับเพื่อนๆประถมแล้วมันหนักหนากว่ามาก พวกเราห่างกันไปกว่า 6 ปี และแทบไม่ติดต่อกันเลย(มีบ้างแต่ช่วงหลังก็ลดลงไปตามกาลเวลา) โชคยังดีที่เรามีกลุ่ม Line ที่รวมเพื่อนๆอยู่ด้วยกัน ทำให้ง่ายต่อการริเริ่ม
"การเริ่มต้นมันยากเสมอ" หลังจากแรงหึดในครั้งนั้น ผมก็ตัดสินใจเชิญชวนกลุ่มเพื่อนไป แม้ผลลัพธ์จะเกินคาด แต่ไม่ดีเท่าที่ควร(มากกว่า 0 ก็บุญแล้ว) ก็เลยรู้สึกหมดกำลังใจจะไปต่อ จึงเริ่มคิดที่จะปล่อยให้มันหายไปตามกาลเวลา
แต่มีพลังใจจาก 2 แหล่งที่ทพให้ผมฮึดสู้จนเป็นเหตุการณ์ในวันนี้.
1. คำพูดของผู้สร้างโปโตรคอลนี้ได้กล่าวเอาไว้ "ถ้าแม้จะมีแค่ 2 คน พี่ก็จะจัดงานนี้ขึ้นมา" "คราวนี้มันอาจจะมีแค่ 4 แต่คราวหน้ามันจะมี 40 คน มี 100 คน 1,000 คน เพราะพวก 4 คนนี้แหละที่จะถ่ายทอดเรื่องราว ความประทับใจครั้งแรกนี้ออกไป แล้วครั้งต่อไปผู้คนอื่นๆจะได้ระบความประทับใจ และไม่อยากพลาดโอกาสที่เข้าร่วมในครั้งหน้าไป" -
2. หนังสือ Start with Why การเริ่มต้นถามว่า "ทำไม" ทำไมจึงต้องมีงานนี้ ทำไมเพื่อนๆ ครู อาจารย์ ต้องมาเจอกัน ทำไม ทำไม และ ทำไม?
สุดท้ายผมก็ตกผลึกได้ จนเกิดเป็นการปลดล็อคตัวเองในเหตุการณ์ที่ 2 นั่นก็คือ "การสานต่อ Meet-up ครั้งนี้เห็นคืบหน้า"
ผมสานต่องานครั้งนี้โดยการเข้าไปถามสำนักงานของโรงเรียนถึงระเบียบและการเข้าพบอาจารย์ รวมทั้งบอกกล่าวเพื่อนๆในกลุ่ม ถึงการเยือน "บ้านหลังที่ 2" แห่งนี้ครั้งแรกในรอบ 7 ปี สิ่งที่ได้รับมามันทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมาก มีเพื่อนๆที่ร่วมออกความเห็น ออกไอเดีย ถึงแม้มันจะยังไม่เกิดขึ้นในวันนี้ แต่นี่ก็เป็นสัญญาณดีที่โปโตรคอลจะได้รับการ "adoption" เพิ่มอีก 1 ครั้งแล้ว.
หลังจากเสร็จเรื่องราว ผมก็มานั่งพักที่สระว่ายน้ำของมหาลัย จิบกาแฟ พร้อมกลับเขียนบันทึกเรื่องราวความประทับใจนี้ เพื่อให้มันบันทึกและฝังรากลึกลงในโปรโตคอล และรีเลย์ เซิฟเวอร์ของทุกคนในทุ่งม่วงแห่งนี้
สุดท้ายแล้ว ผมขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจลงมือทำมันในวันนี้ ขอบคุณประสบการณ์ คำแนะนำ ทุกสิ่งอย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นเรื่องราวในบันทึกนี้ วันนี้มันโคตรเจ๋ง! และผมก็เหลืออีก 5 กม. ที่ต้องวิ่งกลับบ้าน ไปละครับ555
GM & GD สวัสดีตอน(เคย)เช้า และเกือบเที่ยง ขอให้วันนี้เป็นวันที่โคตรเจ๋งและทรงคุณค่าของทุกคนนะครับ
Discussion
ตั้งสมาคมหาเมียแห่งทุ่งม่วงเลยมั้ยพี่นึก ดูท่าจะมี Demand ไม่ใช่จากคนโสดนะ คนชงนี่แหละ!