เมื่อไม่นานมานี้

ผมได้อ่านเรื่องราวของคนๆหนึ่งที่ป่วยเป็นมะเร็ง

.

.

.

อาการของเขาหนักมาก

แต่เขาก็สู้สุดฤทธิ์

และพาตัวเองเข้ารับการรักษาอย่างเต็มเหนี่ยว

.

.

.

จนในที่สุด เขาก็หายป่วย

และกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง

.

.

.

พอผู้คนได้รับรู้ถึงเรื่องราวของเขา

หลายคนมองเขาในแง่บวก

หลายคนชื่นชมในความสู้สุดฤทธิ์ของเขา

.

.

.

ผมอ่านเรื่องราวของคนๆนี้แล้ว

ผมอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามกับตัวเองว่า

.

.

.

หากเรื่องราวในข้างต้นไม่ใช่เรื่องราวของคนที่ป่วยเป็นมะเร็ง

หากเรื่องราวในข้างต้นเป็นเรื่องราวของคนที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า

.

.

.

พอผู้คนได้รับรู้ถึงเรื่องราวของเขา

ปฏิกิริยาของผู้คนจะเป็นอย่างไร?

.

.

.

หลายคนจะยังคงมองเขาในแง่บวกอยู่หรือไม่?

หลายคนจะยังคงชื่นชมในความสู้สุดฤทธิ์ของเขาอยู่หรือไม่?

.

.

.

สำหรับคนที่เคยป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจำนวนไม่น้อย

คำตอบที่มีให้คำถามในข้างต้น…เป็นคำตอบที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่นัก

.

.

.

เพราะสำหรับคนที่เคยป่วยเป็นโรคซึมเศร้าจำนวนไม่น้อย

เมื่อคนอื่นรับรู้ว่าพวกเขาเคยป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อน

พวกเขาก็จะถูก “แปะป้าย” ด้วยคำตัดสินใจเชิงลบต่างๆนานาเรียบร้อยแล้ว

.

.

.

บ้า ขี้เกียจ เรียกร้องความสนใจ อ่อนแอ ไร้ความสามารถ ฯลฯ

.

.

.

มันช่างเป็นประสบการณ์ที่แตกต่างจากกรณีของคนที่เคยป่วยเป็นมะเร็งเหลือเกิน

.

.

.

ทั้งหมดที่ผมเขียนมานี้

ผมไม่ได้คาดหวังให้ทุกคนหันมาชื่นชมอดีตผู้ป่วยโรคซึมเศร้า (หรือโรคจิตเวชอื่นๆ) นะครับ

.

.

.

เพียงแค่เราไม่ “แปะป้าย” พวกเขาด้วยคำตัดสินเชิงลบ…ก็ดีมากๆแล้วครับ

#จิตวิทยา #siamstr