สวัสดีปีใหม่นะคะชาว #siamstr

.

หลังจากที่เราฟังเรื่องราวในวัยเด็ก

ที่สวนส้มมานานหลายปี

วันนี้เราได้มีโอกาสมาเยือนสวนส้มในความทรงจำนั้นซะที

.

แม้มันจะแตกต่างออกไปเรื่องเล่าในความทรงจำมากพอสมควร

เพราะสวนส้มถูกเปลี่ยนเป็นสวนยางพาราไปซะแล้ว

.

(ซึ่งเวลาเธอเล่าถึงจุดเปลี่ยนผ่านนี้

มันเหมือนจุดสิ้นสุดของความทรงจำที่สวยงาม และหลังจากที่สวนถูกเปลี่ยนแปลงไป

เธอก็แทบไม่กลับมาเยือนมันอีกเลย)

.

แน่นอนว่าเราหลงทางกันนิดหน่อย

ด้วยเหตุที่ความทรงจำเรื่องเส้นทางนั้นค่อนข้างเลือนราง

เธอบอกว่าครั้งล่าสุดที่เธอมาเยือน นั้นก็เกือบ 10 ปีมาแล้ว

.

มันทำให้เราประหลาดใจมาก ที่เธอยังจำเส้นทางเกือบทั้งหมดได้

มันมีแต่ป่า กับ เขา

ในขณะที่ถนนหลายเส้นในกรุงเทพที่เราใช้เดินทางกันบ่อยๆ เกือบทุกสัปดาห์

เธอยังจำมันแทบไม่ได้เลย

.

ทันทีที่ไปถึง เราสารภาพเลยว่า

เธอที่เราเห็นตรงหน้า มันคือตัวตนอีกส่วนที่เราไม่เคยรู้จักเลย

.

เธอพาเราเดินไปดูโน้น ดูนี่ อย่างกระชับกระเฉง แบบคนที่มีความมั่นใจในตัวเองอยู่อย่างเต็มเปี่ยม

เธอเดินเหยียบกิ่งไม้ ใบหญ้า บุกป่า

วิ่งขึ้นเขานี้ เดินข้ามไปอีกเขา ด้วยรองเท้าเตะ ได้อย่างสบายๆ

ในขณะที่เราต้องค่อยๆเดินตามลงมาอย่างช้าๆ

.

ก่อนกลับ เธอบอกให้เราไปนั่งรออยู่ที่บ้านญาติ ส่วนเธอจะไปตัดกล้วยน้ำว้า

เอากลับไปฝากพ่อกับแม่เจ้าของส่วนตัวจริง

เธอว่า เราอ่อนและเอาแต่โดนยุงกัดอยู่นั้นแหละ 🥹

.

เรื่องราววันนี้ สอนเราอย่างนึงว่า

เราไม่มีทางรู้จักคนๆนึงได้เลย

ถ้าเราไม่รู้จัก “ช่วงวัยเด็ก” ที่หล่อหลอมเขาขึ้นมา

และต่อให้เรารู้แล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่าเรารู้จักเขาทั้งหมดอยู่ดี

.

มันก็เป็นเพียงแค่

“ได้รู้จักเขามากขึ้นอีกหน่อยเท่านั้นเอง”

.

รูปนี้เป็นรูปที่เราแอบถ่าย

เพราะตัวตนของเธอมันถูกดึงย้อนเวลากลับไปแล้ว และ ไม่ได้สนใจว่ามีเราเดินตามอยู่ (ก่อนจะรู้ตัวแล้วหันมาทำหน้าดุ 🤣)

ตอนนี้กำลังวิเคราะห์ต้นมะขามว่าจะเก็บผลไปทำอะไรดี