จักย่ำถนนกี่สาย จึ่งได้เป็นชายชาตรี

จักโผผินบินผ่านกี่ย่านนที พิราบขาวจึ่งซุกกายผืนทรายหนา

จักกระหน่ำศาสตราวุธอีกกี่ครา สงครามบ้าป่าเถื่อนจึ่งสิ้นไป

โอ เพื่อนเอย คำเฉลยนั้นแผ่วเบา

ปลิดปลิวหายในสายลมอันแผ่วเบา

สักกี่ปีขุนเขาอันยืนยง จักทลายลงกลับสู่มหาสมุทร

สักกี่นานการยืนหยัดของมนุษย์ จักสิ้นสุดหลุดพ้นทาสได้เป็นไท

สักกี่คราเบือนหน้าหนีความจริงได้ จักลดเลิกปฏิเสธซึ่งสัจธรรม

โอ เพื่อนเอย คำเฉลยนั้นแผ่วเบา

หลุดลอยหายในสายลมอันแผ่วเบา

สักกี่ครั้งที่เงยหน้า จึ่งเห็นฟ้าแจ่มชัดจักษุระดับ

สักกี่โสตประสาทรับ จึ่งสดับเสียงทุกข์ระทมน่าใจหาย

สักกี่ร่างไร้วิญญาณจักล้มตาย จึ่งสำเหนียกความฉิบหายอันเกินทน

โอ เพื่อนเอย คำเฉลยนั้นแผ่วเบา

ลอยเงียบหายในสายลมอันแผ่วเบา