ยอมรับได้มั้ยว่ากายไม่ใช่เรา บางคนก็ยอมรับได้บางคนก็ยังยอมรับไม่ได้ ถึงเห็นว่าไม่ใช่เราก็ยังรักยังยึดถือ คนละอันกันนะ ระหว่างความเห็นกับความยึดถือเนี่ย คนละอันกัน ความเห็นเรียกว่า ทิฎฐิ (ภาษาไทยสะกด ทิฐิ – ผู้ถอด) ความยึดถือเรียกว่า อุปาทาน (คนละความหมายกับคำว่า อุปทาน ที่คนใช้ – ผู้ถอด) เป็นองค์ธรรมคนละชนิดกัน เรามีความเห็นว่าร่างกายไม่ใช่ตัวเรา แต่ยังรักอยู่

พระสกทาคามีเห็นมาตั้งแต่แรกแล้วว่าร่างกายไม่ใช่เรา แต่ยังยึดร่างกายอยู่ พระอนาคามีไม่ยึดร่างกายแล้ว แต่ยังยึดจิตอยู่ เห็นว่าจิตไม่ใช่เรามาตั้งแต่เป็นนักภาวนาอย่างนี้แหละ เริ่มเห็นความจริงว่าจิตไม่ใช่เรา เห็นอย่างถ่องแท้ว่าจิตไม่ใช่เรา เมื่อเป็นพระโสดาบัน แต่ก็ยังยึดจิตอยู่ อยากให้จิตมีความสุข อยากให้จิตมีความสงบ อยากให้จิตมีความดี

เพราะฉะนั้นถ้าถามว่าพระอนาคามีเนี่ย คลุ้มคลั่งอะไรมากที่สุด คลุ้มคลั่งในการถนอมรักษาจิตมากที่สุดเลย หวงที่สุด ประคับประคอง คล้ายๆขี้ฝุ่นมาเกาะนี้มันก็ปัดๆ

หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช

วัดสวนสันติธรรม บ้านโค้งดารา ศรีราชา ชลบุรี

ภาพ วัดแก้วพิจิตร ปราจีนบุรี

#siamstr

#nostr

การที่จิตเข้าใจว่าจิตเองเป็นอนัตตานี่ยากสุด ๆ

Reply to this note

Please Login to reply.

Discussion

ยากจริง นี่ฝึก จิต ระดับ อนุบาล มาก แต่ก็ฝึกเรื่อยๆ

เราสะสมความเห็น (อวิชชา) ผมมากี่กัปป์ แล้วก็ไม่รู้

ก็ได้แต่ค่อย ๆ ทำไป

เรามาเจอกันไม่ใช่เหตุบังเอิญ แน่นอนครับ 🧡

แค่ได้รู้จักพุทธศาสนาสอนอะไรจริง ๆ นี้ไม่ใช่บังเอิญแน่นอน มันต้องตั้งใจมีจิตที่ผูกพันกับพุทธศาสนามาพอสมควรเลย 🧡

ผมเคยต่อต้าน เลยนะ ศาสนา จะช่วยอะไร พระสงฆ์ จะช่วยอะไรได้ พอได้ ปฎิบัติ ก็เข้าใจเลย สรุป เรามีกรรมเป็นของเรา มีกรรมเป็นแดนเกิด มีเจ้ากรรมนายเวร เป็น บุคคลบริวาร มี ศิลเป็นฐาน ของ สมาธิ ปัญญา เราต้อง ช่วยเหลือตัวเอง แล้ว ยิบยื่น ให้ผู้อื่น ไม่เบียดเบียนผู้อื่น

เริ่มแรกผมมองพุทธศาสนา เหมือน ๆ ศาสนาอื่นทั่ว ๆ ไปคือทำให้ผู้คนสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบ

เคยทำสมาธิแต่สมถะจนเกิดความแปลกใจเพราะผมสามารถกำหนดเวลาตื่นได้โดยไม่ใช้นาฬิกาปลุกกี่โมงก็ได้เปะมาก เพียงแค่กำหนดจิตก่อนนอน แต่ยังทำวิปัสสนาไม่เป็น

จนมีคนแนะนำให้ฟัง cd หลวงพ่อปราโมทย์ดู ฟังตั้งหลายรอบก็ไม่เข้าใจแต่ก็ลอง คลำ ๆ ทำ ๆ ตามดูแบบงง ความเข้าใจมันก็มีมาขึ้นเรื่อย ๆ และรู้เลยว่าพระพุทธเจ้าท่านสุดยอดจริง ๆ และผมยังห่างไกลมากจริง ๆ

อันนี้แหละ หัวใจหลักของธรรมเลย