แก่ตัวไปไม่ได้ต้องการคู่ชีวิตที่รวยหรืออะไรเว่อวังหรอก.. ถ้าเราคอมพลีททุกด้าน ทั้งการงาน การเงิน ขาดแค่เรื่องความรัก มีแค่ไม่กี่สิ่งที่เราต้องการจริงๆ

คนที่พูดจารู้เรื่อง คนที่ยอมรับซึ่งกันและกัน คนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจ แค่นั้นแหละ

อยู่ไม่ถึงร้อยปีไม่เอาอะไรเยอะแยะ เผลอๆไม่เอาอะไรเลย เพราะเข้าใจคำว่า ไม่มีอะไรเป็นของเรา เพราะขนาดใจเรายังเป็นของเธอ.. ไม่ใช่ ตัดเหตุผลออกอันนั้นมุก ที่จะสื่อก็ตามนั้นแหละ แต่ยากและนานใช้ได้กว่าจะเข้าใจแบบถ่องแท้

เคยได้ยินเรื่องประมาณนี้ตอน 10 ขวบ 20 ขวบ ยัน 30 คือ ความเข้าใจต่างกันแบบสิ้นเชิงเลย

ตอนสิบ คือ ของฉัน ของฉันเท่านั้น ถ้าไม่ใช่ของฉัน จะเจ็บปวดมาก จะร้องไห้เยอะๆ

ตอนยี่สิบ คือ ของฉัน ของฉันจริงๆ ถ้าไม่ใช่ของฉัน ฉันจะพยายามจนกว่าจะเป็นของฉัน ตายก็ยอม

ตอนสามสิบ คือ ฉันรู้แล้วว่าอะไรคือทรัพย์สิน หนี้สินและมิจฉาชีพ

มารไม่มีบารมีไม่เกิดแท้ๆ ถ้าไม่ถูกสแกมเมอร์ในวันนั้น ก็คงรู้จักแต่ทุ่งลาเวนเดอร์ ชีวิตคนเรามันต้องเป็นเหยื่อสักครั้งแหละน่า