ธรรมะ มี white paper หลากหลายver

ผมขอแสดงความคิดเห็นส่วนตัวครับ

จาคะ …

ฝึกใจใหญ่ จาก”การวาง“ความยึด

สละ/สลัด ภายใน สละความโลภ ความตระหนี่ ,รวมไปถึงความสุขส่วนตัว

พอสลัดออกมันก็เจอความ”สงบ“

สละ/สลัดภายนอก ก็น่าจะพวกให้ทานบริจาค, สละเวลา ซึ่งก็เพื่อเป็นเครื่องฝึกซ้อมของ ภายใน

ฝึกทำจิตทำใจให้มีอิสระพอที่จะกล้าให้/สละ เพราะความรู้สึก ไอ้นั้นก็ไม่ใช้อะไร มันก็ไม่ได้เป็นของเราเหมือนกันหนิ เอาไปเลยครับลูกพี่🙏🏼

บางท่าน ชี้แนะให้มองชีวิตคู่

การฝึกจาคะ เหมือน การร่วมทุกข์-ร่วมสุข

เสียสละและเกือกูล

เน้นใจใหญ่ ไม่เน้นบ้านใหญ่ครับ

ยิ่งให้ ยิ่งไม่ยึด

พหุสัจจะ…

รู้อ่านเยอะ รู้ศัพท์เทคนิคเยอะไม่ได้แปล ว่า”เข้าใจ“

เหมือนทำไงก็ได้ให้มันเกิดการเรียนรู้ เข้าใจ ตามความเป็นจริง (ปรมัตถสัจจะ) อยู่เนืองๆ แนวทำตัวยังไงให้เป็นนัก ปราญช บางท่านอาจจะยก

สุ จิ ปุ ริ ฟังพูดอ่านเขียน เป็นหลักในการพัฒนา

ส่วนตัวผมชอบเลือกเอา ยกเอา ธรรม แบบบ้านๆ ที่เจอตรงหน้าทั้งภายในจิตของเรา และภายนอกของผู้อื่นที่มากระทบเรา มาพิจารณา หรือ ถกเถียง พูดแลกเปลี่ยนถกเถียง มากกว่าไปไล่อ่านในตำรา แต่พอเจอข้อคัดแย้งในใจก็จำต้องกลับไปอ่านอยู่ดี

เหมือนเราเสียเวลา ศึกษาbtc รู้เลเวลมาแลกเปลี่ยนกันในนี้ได้

เทียบเคียงก็น่าจะเสียเวลามา ศึกษาความจริง/ธรรมะ หลักธรรม หรือที่เรากำลังทำกันอยู่ ละมั่งครับ

ถ้าศรัทธา คือ map พหุสัจจะ ก็คือ ทักษะการอ่านmap ครับ

🙏🏼🙏🏼🙏🏼