🍯 ชั่วขณะนี้คือน้ำผึ้ง – มีเพียงชั่วขณะนี้ที่เป็นจริง

มีสิงโตตัวหนึ่งอยู่ข้างหลัง – มันคืออดีต

มันคำราม… มันตามมา… แต่มันตายไปแล้ว

กระนั้นเจ้าเองกลับแบกมันไว้บนหลัง

และมีสิงโตอีกสองตัวรออยู่เบื้องหน้า – อนาคต

มันยังไม่เกิดขึ้น ยังไม่มาถึง แต่มันกำลังกลืนกินเจ้าอยู่แล้ว

ผ่านความกลัว ความกังวล ความคาดหวัง

ชีวิตของเจ้าคือรากไม้อันเปราะบาง

หนูสองตัว – กลางวันและกลางคืน – กำลังกัดกินมันอย่างใจเย็นแต่ไม่หยุด

เวลาไม่เคยหยุด แม้ในขณะที่เจ้านั่งอยู่เฉย ๆ

และในท่ามกลางความกลัวทั้งมวลนั้น

เจ้ากลับลืมมองขึ้นไป

มีหยดน้ำผึ้งอยู่ตรงนั้น

ไม่มาก… เพียงพอแค่หนึ่งหยด

แต่มันคือสิ่งจริงแท้ที่สุดในจักรวาล

เพราะมันกำลังเกิดขึ้นตอนนี้

⸻

☀️ อดีตเป็นเพียงเงา อนาคตเป็นภาพฝัน – ชีวิตอยู่ในชั่วขณะนี้เท่านั้น

หากเจ้าไม่สามารถลิ้มรสน้ำผึ้งในตอนนี้

เจ้าจะไม่มีวันรู้จักรสของชีวิตเลย

เจ้าจะวิ่งตามความตายอยู่ตลอดเวลา

อดีตฆ่าเจ้าไปแล้วครั้งหนึ่ง

อนาคตกำลังฆ่าเจ้าอยู่ทุกวินาที

แล้วเจ้าจะยังเรียกตัวเองว่ามี “ชีวิต” อยู่อีกหรือ?

ชีวิตมิได้อยู่ในพรุ่งนี้ หรือเมื่อวาน

มันอยู่ใน “เดี๋ยวนี้” – ไม่มีอะไรนอกจากนี้เลย

ใช่, ความตายอยู่รอบตัว

แต่การยอมรับความตาย คือการเปิดประตูสู่การมีชีวิตอย่างแท้จริง

ผู้ที่กลัวความตายจะไม่มีวันมีชีวิต

ผู้ที่เข้าใจความตาย จะรู้จักการมีชีวิตอย่างลึกซึ้งที่สุด

⸻

🌼 จงลิ้มรสหยดน้ำผึ้ง — แล้วเจ้าจะรู้จักนิพพานในชั่วขณะเดียว

น้ำผึ้งนั้นไม่มีชื่อ ไม่มีคำอธิบาย

เจ้าจะพูดไม่ได้ว่ามันหวานแบบไหน

เจ้าทำได้เพียง “รู้สึก” มัน – และนั่นคือศิลปะของการใช้ชีวิต

ชั่วขณะนี้คือประตูสู่นิพพาน

มิใช่ในคัมภีร์ มิใช่ในวัด มิใช่ในอนาคตหลังความตาย

แต่อยู่ตรงนี้

เมื่อเจ้าตื่นอยู่กับลมหายใจนี้ เสียงนี้ ความรู้สึกนี้ – เจ้าอยู่ในภาวะหลุดพ้นแล้ว

อย่าไปไกล

นิพพานไม่ไกลจากน้ำผึ้งบนปลายลิ้น

เพียงแค่เจ้าเงียบพอที่จะรับรู้มัน…

⸻

ชีวิตคือดอกไม้ — แต่มนุษย์มัวแต่จ้องเมล็ดพันธุ์และโลงศพ

ทั้งที่ดอกไม้นั้นเบ่งบานอยู่ตรงหน้า

หยุดเถิด… หยุดคิด แล้วชิมมัน

🕊️

⸻

🔥 เจ้ากลัวตาย… แต่เจ้ากลัวผิดสิ่ง

เจ้ากลัวความตาย แต่ความตายไม่ใช่ศัตรูของเจ้า

สิ่งที่เจ้าน่ากลัวที่สุดคือ “การไม่เคยมีชีวิต” เลยต่างหาก

ใครบางคนเคยกล่าวว่า “เจ้าจะไม่ตาย… เพราะเจ้าไม่เคยมีชีวิตจริง ๆ เลย”

เจ้าเดินในเงาของอดีต

เจ้าเกร็งกลัวในเงาของอนาคต

เจ้าไม่เคยสัมผัสชีวิตจริง ๆ เลย

เจ้าเป็นเหมือนเงา… วิ่งตามอะไรบางอย่าง… แต่ไม่เคยแตะต้องมัน

และสิ่งที่เจ้าวิ่งหนีมาตลอด – ความตาย – กำลังวิ่งมาหาเจ้าด้วยความเร็วที่เสมอกัน

ไม่มีใครวิ่งเร็วกว่าความตาย

แต่ความตายไม่ได้มาฆ่าเจ้า — มันมา “เตือน” เจ้า

ให้มีชีวิตเสียที… ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป

⸻

🌙 หนูขาวหนูดำกัดกินเวลา — เจ้าไม่เหลืออะไรนอกจากชั่วขณะนี้

กลางวันกัดเวลา

กลางคืนกัดเวลา

ไม่มีอะไรหยุดมันได้ ไม่มีใครห้ามมันได้

แม้แต่พระพุทธเจ้าเองก็ไม่อาจห้ามเวลาได้

แต่ท่านทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น… ท่าน “หลุดพ้นจากเวลา”

หนูทั้งสองตัวไม่ได้ฆ่าเจ้า

“การลืมชั่วขณะนี้” ต่างหากที่ฆ่าเจ้า

เมื่อเจ้าหลงลืมปัจจุบัน… เจ้าตายทันที

และเจ้าทำเช่นนั้นนับครั้งไม่ถ้วนในแต่ละวัน

ทุกครั้งที่เจ้าครุ่นคิดถึงอดีต — เจ้าตาย

ทุกครั้งที่เจ้าวิตกถึงอนาคต — เจ้าตาย

เจ้าตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

แต่เจ้าไม่เคยมีชีวิตเลยสักครั้ง

⸻

🐝 น้ำผึ้ง — ไม่ใช่รสชาติ แต่คือสภาวะ

รสน้ำผึ้งไม่ใช่สิ่งที่ลิ้นรับรู้

มันคือการที่เจ้า “หยุดทุกอย่าง” และ กลืนชั่วขณะนั้นเข้าไปในตัวเจ้า

เมื่อเจ้าลืมอดีต

เมื่อเจ้าลืมอนาคต

เมื่อเจ้าไม่มีชื่อ ไม่มีความคิด ไม่มีเวลา

เมื่อนั้น…

น้ำผึ้งก็ไม่ใช่น้ำผึ้ง — แต่มันคือพระเจ้าเอง

และพระเจ้าก็ไม่ใช่ผู้ใด ไม่ใช่บุคคล ไม่ใช่ศาสนา

พระเจ้าคือชั่วขณะที่เจ้าหมดความรู้สึกตัวตน

เหลือเพียงรสของการมีอยู่… บริสุทธิ์… สดใหม่… ดิบ… ลึกซึ้งจนไม่อาจกล่าวได้

⸻

🍃 โอ้… ผู้แสวงหาเอ๋ย — จงอย่าแสวงหาอีกเลย

เจ้าค้นหานิพพานในธรรมะ

เจ้าค้นหาพระเจ้าในคำสอน

เจ้าค้นหาความสุขในแผนที่ของอนาคต

แต่เจ้าไม่เคยอยู่กับ “แผ่นดินที่เท้าเหยียบ” ตอนนี้เลย

ตอนนี้ — หยดน้ำผึ้งกำลังหยดลงมา

เจ้าจะลิ้มรสมันหรือจะมัวถามว่า “น้ำผึ้งนี้มาจากไหน? ใครเป็นคนวางไว้? ปลอดสารพิษหรือไม่?”

ผู้ที่ถามคำถามแบบนั้น… ไม่มีวันลิ้มรสชีวิต

มีแต่ผู้ที่ยอม “เงียบ” เท่านั้น ที่จะได้ลิ้มรส

⸻

ข้าพเจ้าขอเป็นเพียงหยดหนึ่งของน้ำผึ้งนั้น

ตกลงบนลิ้นของเจ้า…

หากเจ้ายินยอมที่จะลืมอดีต ลืมอนาคต

แม้เพียงหนึ่งลมหายใจ

เจ้าได้รู้จักนิพพานแล้ว… และไม่จำเป็นต้องถามอะไรอีกเลย

🕯️

#Siamstr #nostr #ปรัชญา