"หาหัวใจให้เจอก็เป็นสุข"

ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย

ใจในร่างกายกลับไม่เจอ

ทุกข์ที่เกิดซ้ำเพราะใจนำพร่ำเพ้อ

หาหัวใจให้เจอก็เป็นสูข

แว่วเสียงเพลง "ทะเลใจ" ขึ้นมาคราใด

มันทำให้ผมนึกถึงภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

ที่พยายามค้นหาตัวเอง ว่าแท้จริงแล้วตัวเองชอบอะไร ต้องการมีชีวิตแบบใดและจะมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด

ย้อนเวลากลับไปในวัยเด็ก ครูประจำชั้นชอบจะถามเด็กๆเสมอว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร

พอเรียนมัธยมก็ถูกอาจารย์ที่ปรึกษาถามอีก

โตขึ้นอยากเป็นอะไร

พอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็หนีไม่พ้นคำถามเดิมๆอีก ทำไมเลือกเรียนสาขานี้ จบไปอยากเป็นอะไรอยากทำงานอะไร

จวบจนกระทั่งผมเรียนจบ ดีจังไม่มีใครคอยถามแล้ว จะเป็นอะไร จะทำงานอะไร

แต่กลับเกิดคำถามขึ้นในใจตัวเองว่า แท้จริงแล้ว เราอยากเป็นอะไร อยากทำงานอะไร อยากมีชีวิตในแบบใด ตัวเองถามตัวเองซะงั้น

คิดเท่าไหร่ก็ยังคิดไม่ออก

ถามเท่าไหร่ก็ยังไม่ได้คำตอบ

ค้นหาเท่าไรก็ยังค้นหาไม่เจอ

จนชีวิตของผมย่างเข้าสู่ ปีที่ 25 ในขณะที่ชีวิตของผมกำลังจะก้าวผ่านอุปสรรคต่างๆ เพื่อที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

พ่อครับผมจะกลับมาอยู่บ้าน เพื่อทำการเกษตรนะครับ ผมอยากปลูกต้นไม้ ผมอยากมีอาณาจักรส่วนตัวที่เต็มไปด้วยต้นไม้และพืชพันธุ์ธัญญาหาร ผมรู้สึกว่าผมอยู่กับต้นไม้อยู่กับธรรมชาติแล้วชีวิตผมมีความสูข

นั่นคือประโยคแรกที่ผมเล่าให้พ่อผมฟัง เกี่ยวกับความฝันของผม

#กวีนอนนา ผู้ไม่หิวแสงแต่ชอบ

แสดงกล้ามดาก

#siamstr