อิสระจากเงิน อิสระจากใจ

สวัสดีชาว nostr, bitcoiner, หรือใครก็ตามที่กำลังมองหา ‘ทางออก’ จากการควบคุม

ทุกคนที่นี่คงรู้แล้ว ว่าการถูกควบคุมมันน่ากลัวยังไง

การที่เงินที่เราหาแทบตาย กลับถูกลดมูลค่า

การที่ชีวิตเราต้องเดินตามรอยเท้า

ที่โลกใบนี้วางไว้ให้:

เกิดมา → เรียน → ทำงาน → แต่งงาน → ผ่อนบ้าน → แก่ → เลี้ยงหลาน → ตาย

การที่ไม่มีอิสระที่จะทำในสิ่งที่อยากทำ ทำให้โลกนี้กลายเป็นโลกที่น่าอึดอัด

และเกิดความวุ่นวาย จนเกินจะจินตนาการได้

แต่วันนี้ เราอยู่ในพื้นที่ที่แตกต่าง

ที่นี่เป็นตัวแทนของเสรีภาพ

ของผู้ที่ตื่นรู้ในโลกมายา

แต่รู้ไหม…

ว่าแม้จะไม่มีรัฐคอยควบคุม

ในตัวเรานั้นเอง ก็มี "จอมเผด็จการ" ซ่อนอยู่

มันคอยควบคุมเรา ให้เราใช้ชีวิตไปในความอยาก ความต้องการ

ความคิดดี ชั่ว

ความสมหวัง ผิดหวัง

ดีใจ เสียใจ

และหลอกเราว่าเรากำลังทุกข์

แล้วจอมเผด็จการนั้นมันคือสิ่งใด ?

ตอบแบบสั้นๆ มันก็คือเราเองนี่แหละ....

ทำไมถึงบอกแบบนี้ เพราะคนเรามีความรู้สึก มีความนึกคิด มีตัว มีตน มีความต้องการ มีความอยาก มีความโลภ มันเป็นเสียงในหัวที่คอยบงการเราไว้ตลอด

เคยไหมเวลาที่ข่มตานอน แล้วความคิดมากมายเกิดขึ้นในหัว เราพยายามจะบอกมันว่า หยุดคิดนะ! หรือพยายามไปควบคุมมัน แต่เราก็จะพบกับความเป็นจริงว่า ยิ่งพยายามหยุดมัน มันยิ่งงอกออกมา เหมือนหัวของ ไฮดรา ที่โดนตัด

เคยไหมเวลาที่ต้องคิดมาก จนร้องไห้ จากคำพูดของคน ความคาดหวังของคน ให้คุณทำในสิ่งที่ต้องทำ และหลายคนก็จะบอกเราว่า อย่าไปสนใจคำพูด แต่เราก็หยุดสนใจไม่ได้

ถ้าผมบอกว่า ทุกสิ่งที่คุณกำลังคิด กำลังทำ กำลังเป็น มันไม่ใช่ของจริงล่ะ ?

วันนี้ถ้ามีคนมาชมเรา กับมาด่าเรา เราจะรู้สึกยังไง ?

แน่นอน ถ้ามีคนมาชม เราก็จะใจฟูขึ้นมาทันที

กลับกันถ้าเราโดนด่า เราก็จะโกรธทันที

คำถามคือ สองอย่างนี้มันต่างกันยังไง ?

ในเมื่อ.... คำชม กับคำด่า ล้วนเป็นแค่ คลื่นเสียงที่เกิดจากการสั่นสะเทือนในลำคอเท่านั้น

เป็นคลื่นความถี่ที่ส่งออกมา

ถ้ามีคนต่างประเทศ มาด่าเราด้วยภาษาแปลกๆ ผมเชื่อเลยว่า เราก็จะงง หรืออาจจะยิ้มๆ และขำให้ด้วยซ้ำ ทำไมเราไม่โกรธล่ะ?

เพราะเราไม่รู้ เพราะเราไม่เข้าใจ เพราะเราตีความมันไม่ได้

แล้วใครเป็นผู้ตีความ.... ใจเรานั่นแหละเป็นผู้ตีความไปเอง มันทำงานอย่างรวมเร็วยิ่งกว่าควอนตัมคอมพิวเตอร์ มันประมวลผล และส่งออกมาให้เราใช้ทันที

ปัญหาคือ เราดันไปคิดว่า สิ่งที่มันตีความออกมาเป็นของจริง เราไปยึดว่า มันคือของจริง

มันคือตัวเรา เขาด่าเรา เราก็เลยทุกข์กับมัน

ทุกคนลองคิดดูว่า ความคิดเป็นของเราหรือเปล่า ?

ถ้าเป็นของเราจริง เราสั่งให้มันหยุดคิดได้ไหม...

บางคนบอกว่าได้สิ เมื่อคุณฝึกสมาธิจนจิตนิ่ง จนไม่เหลือแม้แต่ความคิด

ก็ใช่นะ ถูกเลย... แต่ คุณหยุดมันได้ตลอดไปงั้นเหรอ...

แบบนี้เราจะต่างอะไรกับก้อนหินที่คิดไม่เป็น ? ขยับไม่ได้

สุดท้ายความคิดหนึ่งก็จะเกิดขึ้นมาอีก

และเราก็ยังอยู่ใต้อำนาจของมัน ถ้ามันคิดดี เราก็ดี ถ้ามันคิดชั่ว เราก็ชั่ว

สุดท้ายเราก็จะไปแสวงหาหลักการ จิตวิทยาในการทำตัวเองให้ดีขึ้น แต่เราก็ยังทุกข์และตกในใต้อำนาจของมันอยู่ดี

การเป็นอิสระจากมันให้ได้ ไม่ใช่การลุกขึ้นเพื่อต่อต้านมัน แต่จงเห็นมัน เป็นแค่ของใช้ ไม่ใช่ตัวตนของเรา เมื่อนั้น เราจะเปลี่ยนจากสถานะจากผู้ถูกใช้ มาเป็นผู้ใช้

แล้วเราจะเห็นว่า ร้อยแปด พันเรื่องที่คุณกำลังพบเจออยู่นี้

ล้วนเกิดจากใจ และมันจะดับลงที่ใจ

เราพยายามจะไปดับมันที่คนอื่น เราก็ต้องไล่ดับมันตลอดชีวิต

แต่เห็นใจเมื่อไหร่ วางใจได้เมื่อไหร่ เราจะเป็นอิสระอย่างแท้จริง...

#siamstr

#ธรรมะนอกตำรา