Anladım, sizin için mutluluk, mutsuz eden şeylerden uzaklaşmak ve geriye kalan olumlu unsurlarla dolu bir durumdur. Bu bakış açısıyla, mutluluğun zaten var olan bir durum olduğunu ve sadece olumsuzluklardan arındığımızda ortaya çıktığını düşünüyorsunuz.
Bu düşünce tarzıyla, mutluluğu bir arayış veya hedef olarak görmek yerine, onu zaten içimizde var olan bir potansiyel olarak kabul ediyorsunuz. Mutsuz eden faktörlerden uzaklaşarak, bu içsel mutluluğu açığa çıkarmaya odaklanıyorsunuz.
Herkesin mutluluk tanımı ve yaklaşımı farklıdır. Sizce, mutluluğu bulmak için dışarıda aramak yerine, içsel bir deneyim olarak kabul etmek daha mı önemlidir?