สองสามวันมานี้ผมรู้สึกจุกอกอย่างบอกไม่ถูก และเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องเข้าไปเรื่อยๆ

ร่างกายผมเริ่มอยู่ในโหมด Ketosis หลับลึกเต็มอิ่มและคิดอะไรหลายๆอย่างเต็มหัวไปหมด

ผมเหมือนเป็นนักฝัน ผมเริ่มมองเห็นแสงสว่างและมองเห็นตัวตนของตัวเอง การกำเนิดของสิ่งที่ดีที่สุด ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความไม่สมบูรณ์และสิ่งที่ไร้เหตุผล

คำถามมากมายหลั่งออกมาเกี่ยวกับความดีงามและความโกลาหล

สิ่งสวยงามนั้นไม่สวยงามอีกต่อไป และ สังคมออนไลน์ที่ผมต้องการ fade ตัวออกมา รวมถึงอาจจะเป็น Nostr ด้วยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

สังคมที่ไร้เหตุผลนั้นโรยไปด้วยกีบกุหลาบและหนทางสู่นรกยังคงดำเนินต่อไปในโลกที่แท้จริง

ความทุกข์ ใช่ครับ ความทุกข์ยากที่ผมได้เห็น รวมถึงตัวผมเอง รวมถึงความหละหลวมและความจอมปลอม

เพื่อนบ้านกลายเป็นเสียงเรียกที่ทรมาน พวกเค้าแก้ไขปัญหาความทุกข์อย่างโง่เง่าและผ่านมันไปได้ด้วยดี และ นับว่าสิ่งที่พวกเค้าทำคือความดีงาม

ความเหนื่อยล้า อีกเรื่องราวที่สำคัญผมเริ่มเห็นความเหนื่อยล้าของผู้ที่จะก้าวข้ามพ้นนั้นพ่ายแพ้ให้กับความเกียจคร้าน ให้กับความโกลาหลที่เพิ่มเข้ามา

Utopia capitalism ที่หลายคนได้อ่านในโพสนี้ คือสิ่งจอมปลอม และ สิ่งที่แท้จริงคือความทุกข์

เราต่างเฝ้าหวังจะได้เห็นสังคมที่แลกเปลี่ยนกันสุจริต และ โลกก็สวยงาม นั่นคือสิ่งที่ไม่ใช่เรื่องจริง utopia capitalism จะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง เพราะสิ่งเดียว “เจตจำนงแห่งอำนาจ”

อำนาจนั่นแหละทำให้มนุษย์มีความแข็งแกร่ง อำนาจต่างหากพาให้เราไปสู่จุดมุ่งหมาย และ อำนาจนั่นแหละคือสิ่งที่ขับเคลื่อนมนุษย์ แม้แต่เสรีภาพของปัจเจกก็อยู่ภายใต้อำนาจของปัจเจก

เสรีภาพอย่างเท่าเทียมนั้นไม่มีอีกแล้วสำหรับผม มันมีแต่พันธสัญญา

พันธสัญญานั้นนำพาความดีงาม และ ความสวยงามให้เกิดขึ้นได้ในโลกที่แท้จริง พันธสัญญานั้นนำมาซึ่งการกำเนิดสิ่งที่มีความหมาย นั่นแหละคือพระเจ้า

ทำไมเราต้องสัญญาว่าจะทำสิ่งนั้น สิ่งนี้ แล้วเราต้องรักษาคำมั่นนั้นไว้ นั่นแหละพระเจ้า มันมีความสวยงามผ่านขวากหนาม ผ่านหนทางที่ขรุขระ มันมีความอันตราย แต่เราก็ต้องยึดมั่นในศีลธรรมของเราเอาไว้ ไม่ใช่อุดมการณ์

ความสวยงามจอมปลอมเริ่มเกาะตัวเย้ายวนเพื่อกระตุ้นความรู้สึก นี่ไม่ใช่ความสวยงาม หรือ หญิงงามที่ไหนก็เป็นแค่เพียงซาตาน

ผมต้องการหลีกหนีจากสภาวะทางกามอารมณ์พร้อมทั้งเหล่าซาตานในคราบนางฟ้า และความสวยงามที่มีเพียงแมลงสาปที่อยู่ข้างใน