ข้างแก้วเบียร์ที่ไม่มีใครรินให้กันด้วยหน้าที่

ไม่ใช่ทุกคนจะได้ยิน

ตอนที่ใครบางคนกำลังพูดกับตัวเองในใจ

และไม่ใช่ทุกครั้งที่ใครสักคนจะกล้าถอดเปลือกทิ้ง

เพื่อวางหัวใจเปลือย ๆ ลงบนโต๊ะ

ระหว่างเบียร์หนึ่งแก้ว

ในบทสนทนาที่ไม่มีคำว่า “เพราะอะไร”

แต่ผมเคยได้ยิน

เคยฟังเสียงนั้น

ในคืนที่ไม่มีใครรู้ว่าเราคุยอะไรกัน

เราคุยกันน้อย แต่เราเข้าใจกันพอ

ในแบบของคนที่ไม่ต้องยืนยันอะไรมากมาย

ผมรู้จักเขา

ไม่ใช่เพราะเราเคยทำงานร่วมกัน

แต่เพราะผมเคยฟังหัวใจของเขา

และจำมันได้แม้ในวันที่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก

ใครจะมองว่าเขาเป็นอย่างไรก็เรื่องของเขา

ผมเห็นเพียงว่า… เขาเป็นคนที่ “กล้าอยู่กับความเงียบของตัวเอง”

และซื่อตรงกับมันอย่างน่าทึ่ง

ความรักของเขาอาจไม่ดัง

แต่ชัดพอให้ผมหยุดเดิน และนั่งฟัง

เราโต ๆ กันแล้ว

ไม่มีใครจำเป็นต้องอยู่กับใครตลอดไป

แต่บางคน…แค่อยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกถึงกันได้

ผมไม่เคยต้องการให้เขากลับมาใกล้

แต่ผมไม่เคยปิดประตู

เพราะผมรู้ว่าเขาไม่เคยเดินหนี

เขาแค่เลือกจะเดินไปในทางที่เขาต้องไป

และผมยินดีทุกครั้ง ที่รู้ว่าเขายังมีแรงจะไปต่อ

อย่าห่วงว่าคนอื่นจะคิดยังไง

เพราะผมไม่เคยใช้ “สายตาคนอื่น” เพื่อมองเขา

ผมเห็นเขา… ในแบบที่เขาเป็น

ตั้งแต่วันที่เขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

และถ้าวันหนึ่ง

เขาอยากวางหัวใจลงข้าง ๆ กันอีกครั้ง

โดยไม่มีเงื่อนไข

ไม่มีฉาก

ไม่มีคนดู

ผมยังอยู่ตรงนั้น

และจะชนแก้วเบียร์กับเขา… เหมือนเดิม

#เบียวความเงียบ

#Siamstr