ผมมองว่าสภาวะนิพพานลึกซึ้งกว่าอุเบกขามากครับ คือตอนที่จิตไม่ได้ยึดติดกับความสุขหรือทุกข์ไม่ว่าอะไรมากระทบขันธุ์5ก็ตาม แล้วใช้สติเห็นทันตอนผัสสะเปลี่ยนเป็นเวทนาเราละก่อนที่มันจะเป็นตัณหา หรืออุปาทานได้(ละตรงไหนก็ได้ครับ ของวงจรนี้ เรียกว่า วงจรปฏิจจสมุปบาท) เราจะเกิดความปิติแบบสงบรำงับ เปลี่ยนเป็นอุเบกขาครับ ซึ่งตัวอุเบกขามันจะเป็นเหมือนสะพานให้เราก้าวข้ามความทุกข์ไปถึงฝั่ง(นิพพาน) แต่ตัวนิพพานเองคือการหลุดพ้นอย่างสมบูรณ์ไม่ต้องพึ่งตัวสะพานแล้วครับ เช่นพระอรหันต์ จริงๆนิพพานมีสองแบบนะครับ หลุดพ้นตอนมีขันธ์5 อยู่ก็ได้ หรือ นิพพานหลังกายแตกทำลายก็ได้ครับ