ที่จริงแล้วการเก็บออมไม่ได้หมายความว่าเงินนั้นจะหายออกไปจากระบบตลอดกาล มันแค่สะสมให้มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เพื่อเอาไปใช้ลงทุนซื้อในสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม แทนที่จะซื้อมาม่า เราไปซื้อสเต็ก, แทนที่จะซื้อสเต๊ก เราไปเนื้อเนื้อทั้งชิ้น ซื้อเตา ซื้อกระทะ ลงทุนเวลาเพื่อย่างเนื้อกินเอง, แทนที่จะซื้อเนื้อทั้งชิ้น ก็ซื้อมันทั้งตัว ล้มวัวมากิน, แทนที่จะซื้อวัวมากิน ก็ทำฟาร์มเลี้ยงวัวเองซะเลย. เมื่อมีฟาร์มเกิดขึ้นใหม่ก็ส่งผลให้ปริมาณเนื้อวัวในตลาดมีมากขึ้น สายใยของผู้แข่งขันและองค์ความรู้ในตลาดก็จะเพิ่มขึ้นและแตกแขนงออกมาเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ สู่ตลาดพื่อทำให้คุณภาพชีวิตของผู้คนโดยรวมดียิ่งขึ้นนโดยธรรมชาติ

ซึ่งทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้ามนุษย์เรายังไม่รู้สึก "ปลอดภัย" ในคลาส กศน. ครั้งที่ 2 ของพี่ชิต มีประโยคทิ้งท้ายที่ผมจำได้คือ "มึงต้องเสี่ยง!!" การเป็นมนุษย์เราต้องเสี่ยง ไม่อย่างนั้นจะไม่ได้อะไร, เราต้องมี Risk เราถึงจะมี Reward แต่การที่มนุษย์คนนึงจะพร้อมรับความเสี่ยงได้ เค้ามั่นใจว่าเค้ามีพื้นที่ปลอดภัยไว้ข้างหลัง เราจะกล้าปีนป่ายที่สูงๆได้ถ้าเรามี Safety มีฟูกนุ่มๆคอยรับเมื่อเราพลาด

"เงินคือครึ่งนึงของระบบเศรษฐกิจ...และอีกครึ่ง คือ Work ของมนุษย์ครับ"