จะแปลชื่อผมทำม้ายยยยยยย

Anyway, #สภายาส้ม EP 48 ลงไทม์สแตมป์ให้เรียบร้อย ย้อนชมช่วงที่สนใจได้ตามอัธยาศัยครับ

#siamstr

เปิดเบา ๆ 9 ถาดก่อนนะ #siamstr

สถิติเคยสูงสุด 15 ถาดเอง 🤦‍♂️

## ความภาคภูมิใจในตัวเอง

เมื่อคืนนี้ผมรู้สึกตกใจกับคำพูดๆนึงที่แฟนผมพูดกับผม ในขณะที่ผมกำลังนั่งประกอบฝากระติกน้ำของลูกอยู่บนโซฟาชั้นล่างของบ้าน

"ทำไม่ได้อ่ะ" ผมพูดออกมาหลังจากเริ่มประกอบฝากระติกน้ำได้ไม่นาน

"ตุ๊กยังไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ตุ๊กพูดทำไม่ได้ก่อนแล้ว" แฟนผมพูดสวนขึ้นมา(จริงๆคือด่าแหละ) แต่ทำให้ผมรู้สึกฉงนมาซักพักนึง

_ใช่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย_

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติในบางที หลายๆครั้งผมมักจะพลาดโอกาสจากคำพูดของตัวผมอีกคนนึงในจิตใจผม ทำให้ผมรู้สึกทำนู่นนี่นั่นไม่ได้ คนที่ผมแพ้คือตัวผมเอง

_พอมาย้อนระลึกมันมีเรื่องนึงที่ผมภูมิใจในตัวเองมากๆ_

ข่วงเรียนมหาลัยผมจำได้มันจะมีวิชานึงของคณะนิเทศศาสตร์ ที่มันเป็นเกี่ยวกับตัวเลข(เรียกว่าวิชาสแตรทมั้ยนะ ชื่อรหัสST อะไรซักอย่าง)ใช่ตัวเลขมันคือยาขมของผม ผมสอบตกได้Fโดยไม่ลังเล

ช่วงปีหนึ่งเกรดผมเหี้ยมาก รวมๆแล้วเกรด0กว่าๆ ผมมีชีวิตอยู่แบบเอื่อยๆ แต่พอใกล้ตายแล้วรู้สึกเหมือนศพกระตุก ในที่สุดผมก็ผ่านช่วงที่จะโดนซิ่วตอนปี1มาได้

ทีนี้มันมีวิชาเจ้ากรรมคือไอ้วิชาสแตรทนี่แหละ ที่ผมยังไม่ได้แก้F

สุดท้ายปัญหามันมีไว้แก้ไข ผมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผมกลับมาเรียนวิชาสแตรท นี้อีกครั้งโดยมีเป้าหมายแค่ให้มันผ่าน

ช่วงนั้นผมตั้งใจอ่านหนังสือทำแบบฝึกหัดมาก

จนมีอยู่วันนึงช่วงสอบกลางภาคอาจารย์ประกาศคะแนนสอบว่าผมได้คะแนนเกือบเต็ม วินาทีนั้นสายตาของผู้คนที่มองผมเปลี่ยนไปทันที

(กูก็ตกใจตัวเองเหมือนกัน😂)...ผมคิดในใจ

ช่วงนั้นมีคนมาให้ผมสอนเยอะมาก แต่ผมสอนไม่ถูก สอนคนอื่นไม่เป็นด้วย(ใจผมยังคิดว่าฟลุ๊กด้วยซ้ำ)

สุดท้ายผมจบวิชานี้ด้วยคะแนน B+

ไอสัส มาหว่ะ

เรื่องนี้น่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ผมรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง(แต่เป็นความพยายามและผลลัพท์ที่เกิดขึ้นจากการหนีตายนะ)

สุดท้ายผมเชื่อว่าคนเราจะรวยจนจะมั่งมี ความภาคภูมิใจในตัวเองก็เป็นสิ่งสำคัญ

หากเราเติบใหญ่จากภายในที่มองเห็นคุณค่าของผู้อื่นและมองเห็นคุณค่าตัวเอง โดยไม่ทะนงตน

เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปนั่งร้องไห้บนวัตถุอะไรซักอย่างที่คนอุปโลกให้มันมีคุณค่าขึ้นมา

...วันนี้ขอลองเปลี่ยนแนว...

T.tukjedsadatik

#ภาคภูมิใจอย่างบ้าคลั่ง

#siamstr

มาๆคิดๆดูแล้วก็ตลก

ระบบการศึกษาบ้านเรา

พยายามให้ครูทุกคนทำเหมือนกัน

เพื่อนผลลัพธ์ที่เหมือนกัน

ทั้งๆที่เด็กก็ไม่ได้เหมือนกัน

และครูก็ไม่ได้เหมือนกัน

รากฐานยังตั้งมาไม่ถูก จะหวังอะไรกับผลผลิตที่ได้ออกมา

😩😩😩😩😩😩😩😩😩

ผมล่ะชอบจริง ๆ เลยกับความพยายามแสวงหา “มาตรฐาน” บนสิ่งที่มันทำให้เป็นมาตรฐานเดียวกันไม่ได้อย่างความเป็นปัจเจกของมนุษย์แต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นการเทียบมาตรฐานของครูกับครู ของเด็กกับเด็ก

ความพยายามในการจะทำให้มนุษย์กลายเป็น “Mass Production“ ที่มีมาตรฐานเหมือน ๆ กัน เพื่อที่จะเป็นแรงงานจำนวนมากป้อนเข้าสู่ตลาดแรงงาน

เราจะได้ ”efficiency of machine“ ไม่ใช่ ”efficiency of human“

"Automatic" < "Intelligent" , "Automatic" เป็น efficiency ของเครื่องจักร ไม่ใช่ efficiency ของมนุษย์, แต่มันก็ยังมีคนที่อยากจะได้มนุษย์ที่ role play เป็นเครื่องจักรในระบบที่คอยรับแต่คำสั่งเท่านั้น

#Siamstr

ใช่ครับ โดยเฉพาะ ทาสรัก เลิกยากครับ

เราไม่มีวันที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของผู้อื่น ไม่ว่าจะมีเพศที่เหมือนหรือแตกต่างกันครับ มนุษย์ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มีการรับรู้จากภายในของมนุษย์คนอื่น เราทำได้แค่คาดเดาเท่านั้น เมื่อความรู้สึกเป็นเรื่องที่ไม่สามารถบอกถึงปริมาณหรือขนาดของมันได้ ขนาดตัวเราเองในเวลาที่เจ็บปวดเรายังไม่สามารถบอกมันออกมาเป็นปริมาณหรือเชิงตัวเลขได้ เราจะทำแบบนั้นได้ก็ต่อเมื่อมีสิ่งที่ทำให้เราสามารถเปรียบเทียบได้ เช่น มีดบาดนิ้วมือที่ทำให้รู้สึกเจ็บ การปวดประจำเดือนที่มันมีความรู้สึกเจ็บปวดมากกว่ามีดบาด และอาจไม่เจ็บปวดเทียบเท่ากับการคลอดลูก ส่วนหนึ่งมันมาจากประสบการณ์ที่แม้แต่ตัวเราเองก็ต้องอาศัยมันในการบอกตัวเราเองว่าสิ่งไหนที่ทำให้เราเจ็บปวดได้มากกว่ากัน และอีกส่วนที่มาจากกระบวนการทางเคมีในร่างกายของเราเองที่มีไม่เหมือนและไม่เท่ากันกับมนุษย์คนอื่น ๆ

ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้ที่เราจะตัดสินความเจ็บปวดของผู้อื่นว่าน้อยนิดหรือมากมายจากความรู้สึกของเราเองที่เป็นผู้เฝ้ามอง เราทำได้เพียงแค่คาดเดา และการปลอบประโลมที่เราทำได้คือการรับรู้ว่าเขาคนนั้นกำลังเจ็บปวดอยู่ แต่เราไม่สามารถจะเข้าไปแบกรับเจ็บปวดแทนเขาคนนั้นได้ ซึ่งเราทำได้เพียงแค่รอให้เขาคนนั้นได้ผ่านพ้นความเจ็บปวดของเขาไปได้ด้วยตัวเขาเอง

การบอกว่ากระบวนการทำงานของเซลล์ประสาทของ “ชาย” และ “หญิง” ทำงานแตกต่างกันจึงสรุปว่า ผู้ชายจะไม่มีวันเข้าใจผู้หญิง จึงเป็นแค่การตัดสินที่อยู่บนแฟคเตอร์เพียงแฟคเตอร์เดียว ทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริง ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดขึ้นจากแค่การรับรู้ของเซลล์ประสาท แต่มันยังรวมไปถึงประสบการณ์การในการใช้ชีวิต ความรู้สึกส่วนบุคคลที่มีไม่เท่ากัน ภาวะของความสุขที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น ความทุกข์ที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ ความอดทนต่อความเจ็บปวด และอีกหลากหลายปัจจัย ซึ่งต่อให้เป็นผู้หญิงด้วยกันก็ไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของอีกฝ่ายได้จริง ๆ เพราะมันไม่ได้กำลังเกิดขึ้นกับตัวเราเอง

ดังนั้น สิ่งที่ดีที่สุดที่เราจะทำได้คือความเห็นใจผู้อื่นและอย่าตัดสินความเจ็บปวดของผู้อื่นด้วยการเปรียบเทียบมันกับตัวของเราเองครับ

เพราะว่าเราไม่เข้าใจ เราจึงเห็นใจกันมิใช่หรือ :) #Siamstr

โคตรเศร้าเช้านี้

เช้านี้เจอคลิปที่ลอกฝรั่้งมา ก็แบบกะจะข้าม แต่ก็ลองดูก็ได้

หลายคนอาจจะเคยเห็นคลิปนี้

แก้วน้ำ ใส่น้ำสีดำ --> นี่คือความทุกข์

จะทำยังไงให้ความทุกข์หมดไป

เทน้ำแก้วนึงใส่ (family)

แก้วต่อไปเพื่อน (friend)

แก้วต่อไป คิดบวก (positive thinking) ...... บวกแม่งเลยไหม อะใจเย็นดิ

แล้วก็มีอีกหลายๆแก้วตามมา

จนสุดท้าย มันก็ใส

แน่นอนว่าเป็นคลิปที่ดูดีนะ

แม้จะยังไม่นับความจริงที่ว่า สิ่งที่เติมเข้ามา ไม่ได้ทำให้ความทุกหายไปจนใสกิ๊งก็ตาม

แต่ที่เศร้าคือคอมเม้นต์

ครอบครัว เพื่อน คนรัก หลายคนเจ็บช้ำจากเรื่องพวกนี้

คอมเม้นมาทางนี้เยอะมาก บอกว่าความสุขคือตัวเอง

บางคนก็บอกว่า ถ้าไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว --> โค๊ก(ความทุกข์)มันจะจางได้แบบนี้ไหม

บางคนก็บอกให้เติมเงินก่อนเลย จะได้มีความสุข เพราะเงินซื้อความสุขได้

อ่านแล้วก็เศร้าจัง หลายคนไม่ได้โชคดีเกิดในสิ่งแวดล้อมที่ดีเท่าไหร่

ความจริงที่เค้าพูดกัน เราเลือกเกิดไม่ได้ อันนี้โคตรจริงแท้ คนรวยไม่โชคดีเท่าคนมีความสุขและสุขภาพดี

แต่ใดๆแล้วบางคอมเม้นพูดไว้ดีมาก

เพราะความจริงที่ว่า ความทุกข์เกิดจากข้างใน ทำไมคุณไม่เทมันออกก่อน

แล้วหลังจากนั้นก็ค่อยๆมองหาสิ่งที่ดี สิ่งที่ทำให้มีความสุข หรือพัฒนาตัวเองเข้ามาเติมลงไปเรื่อยๆ

ผมว่าคลิปนี้ดีมากๆ เพราะเราสามารถคิดได้ทั้งในมุมคนที่คิดไอเดียนี้ออกมา

แต่ถ้าเราคิดตามบางคอมเม้นต์เราจะเห็นโลกอีกหลายๆใบหลายๆมุม

และสิ่งที่ผมตกผลึกในช่วงเวลาสามนาทีก็คือ

ความทุกข์กับความสุขเป็นของคู่กัน และมาคู่กันเสมอ จะทีอย่างเดียวไม่ได้ นี่คือกฎของจักรวาล กฎของธรรมชาติ

แต่ถ้าเรามัวแต่พึ่งพาการลดความทุกข์จากปัจจัยภายนอก

เมื่อไหร่เราจะสามารถสร้างความสุขจากข้างในขึ้นมาได้

เมื่อไหร่คุณจะเทความทุกข์ในใจทิ้งไปได้ล่ะ

เนี่ย ทั้งหมดนี้ คิดได้ปลดทุกข์อยู่พอดี คิดจบ กดชักโครก

เออว่ะ แค่เอาความทุกข์ทิ้งลงส้วมไปก็จบแล้วนี่หว่า “ปลดทุกข์” มันคือแบบนี้นี่เอง

#Siamstr

เดือนละไม่เกิน 2,000 สำหรับผมก็ถือว่าถูกและพี่ ส่วนใหญ่พื้นฐาน มันคือ สอน 4 ครั้ง / เดือน

เรียนพื้นฐาน ครับ ผมแนะนำ หาที่เรียนถูกๆ